«Kάποτε σε μια μεσαιωνική πόλη της Ευρώπης, ήταν ένα ξεχωριστό παιδί το οποίο μεγάλωνε με έναν πολύ σκληρό πατέρα. Το κακομεταχειριζόταν, το έβριζε και το χτυπούσε πολλές φορές χωρίς κανένα λόγο. Μεγάλωνε δύσκολα το παιδί, με πολλά απωθημένα.
Archive - 2016
Γενικώς, στο ιδεολογικό οπλοστάσιο της άρχουσας τάξης υπάρχουν μπόλικα μεταφυσικά και παραφυσικά τερτίπια, δεισιδαιμονίες και μπουρδολογίες ολκής. Μπορούμε να αντιδράσουμε; Υπάρχει ελπίδα να μην πνιγούμε στο βούρκο της ανοησίας και της σαχλαμάρας; Πέρα από τα κοινωνικοοικονομικά αίτια που γεννούν και τρέφουν όλες αυτές τις ανοησίες, διαθέτουμε αρκετά εργαλεία, μέσα από τον πλούτο της επιστήμης, για να αντισταθούμε στην πληθώρα των παπάδων αλλά και των μάγων, των τηλεπαθητικών, των μέντιουμ και των τσαρλατάνων.
Περισσότερα
Το ντοκιμαντέρ “Austerlitz” του Σεργκέι Λoζνίτσα θέλει να μας βάλει σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης των Ναζί. Όχι τότε, όχι γυρνώντας μας στο παρελθόν, αλλά σήμερα. Στην ιδιαίτερα ευφυή ταινία του ο κινηματογραφιστής μας αποκαλύπτει πώς βιώνουν σήμερα τα πρώην στρατόπεδα συγκέντρωσης, όχι οι επιζώντες, όχι οι ιστορικοί, αλλά οι τουρίστες που τα επισκέπτονται. Εμείς, εσείς, όλοι.
Περισσότερα
Αν μία οποιαδήποτε καχεκτική, φυματική αμαζόνα, καθισμένη πάνω σ’ ένα ταλαντευόμενο άλογο, μπροστά σ’ ένα άπληστο κοινό και σ’ ένα σκληρό αφεντικό που κουνά χωρίς διακοπή το μαστίγιό του, έκανε γύρους χωρίς σταματημό μήνες ολόκληρους πάνω στην πλατεία του τσίρκου’ αν τρανταζόταν πάνω στο άλογο, σκόρπιζε φιλιά, έσπαζε τη μέση της κι αν το θέαμα αυτό συνεχιζόταν μέσα στα ασταμάτητα βουητά της ορχήστρας και των ανεμιστήρων κι ολοένα προχωρούσε στο ανοιχτό και σκοτεινό μέλλον με χειροκροτήματα πού σβήνουν και πάλι δυναμώνουν ζωηρά -ίσως τότε να ορμούσε κάποιος νεαρός από τη γαλαρία, να δρασκελούσε τη μακριά σκάλα και φτάνοντας στην πλατεία να κραύγαζε «σταματήστε!». Περισσότερα
Η αξία του ανθρώπου είναι να επιχειρεί κάτι ενάντια στο κακό ρισκάροντας και τις πιο οδυνηρές αποτυχίες κι όχι να προσπαθεί να το δικαιολογεί με δόγματα. Περισσότερα
θα ήθελα να σου επιστήσω την προσοχή σε ορισμένες σημαντικές λεπτομέρειες που ενδεχομένως να μην γνωρίζεις, ωστόσο, είναι κομβικές σε κάθε σου συζήτηση, σε κάθε ομιλία, και κάθε είδους επικοινωνία με τον άνθρωπο που έχεις απέναντί σου.
Λίγοι άνθρωποι κι ακόμα λιγότεροι συγγραφείς είχαν, ταυτόχρονα, τόσο ευνοϊκές και, συνάμα, τόσο δυσμενείς συνθήκες ζωής, εργασίας και δημιουργίας. Εγγονός του Τόμας Χένρυ Χάξλεϋ, αδελφός τού Τζούλιαν Χάξλεϋ, αναθρεμμένος σ’ ένα κλίμα καθαρά πνευματικό και επιστημονικό, βρέθηκε, συνάμα, μόλις έβγαλε το Πανεπιστήμιο, στο ποιητικό περιβάλλον τής Κάθρην Μάνσφηλντ και των ποιητών τού Μεσοπολέμου. Υπέφερε, όμως, από τα μάτια του και υπέφερε περισσότερο, αλλά πιο μυστικά, πιο κρυφά, πιο ενδόμυχα, από τη σύγκρουση ανάμεσα στον κυνισμό και τον μυστικισμό που τον κατέτρεχαν σ’ όλη τον τη ζωή.
Τα παιδιά, έχουν έναν μοναδικό τρόπο να σου κάνουν τις πιο δύσκολες ερωτήσεις, την πιο ακατάλληλη στιγμή και να ζητάνε μια απάντηση τόσο απλή που να μπορούν να την κατανοήσουν.Και συνήθως, η ερώτηση αυτή σε βρίσκει απροετοίμαστο και σε αιφνιδιάζει σε τέτοιο βαθμό που όσο χρόνο και να προσπαθείς να κερδίσεις, δεν σου φτάνει.
Περισσότερα
Μια βραβευμένη ταινία μικρού μήκους, μια αληθινή ιστορία που προβληματίζει. Τα παιδιά, αν και διαφορετικά, βρήκαν τον τρόπο να συνυπάρξουν και να γίνουν φίλοι, δείχνοντας πως οι διαφορές λύνονται μέσα από την προσπάθεια, τη θέληση και τη βοήθεια προς τον συνάνθρωπό μας.
Περισσότερα
Όχι κυρία μου, όχι. Δεν μου φαίνονται χαριτωμένα τα παιδιά σου.
Σε σένα το λέω, μη κοιτάζεις αλλού. Σε σένα, που τα αφήνεις ελεύθερα να αλωνίζουν ανάμεσα στα τραπέζια της ταβέρνας και να σκούζουν μέσα στα αυτιά τα δικά μου και των άλλων θαμώνων.
Τα τέσσερα βασικά συναισθήματα, φόβος, χαρά, λύπη και θυμός (για άλλους πέντε με την αηδία) με τις αποχρώσεις, τις εντάσεις και τις διακυμάνσεις τους δημιουργούν το πιο υπέροχο ουράνιο τόξο της ζωή μας. Αυτό που εμφανίζεται όταν γεννιόμαστε και φεύγει όταν πεθαίνουμε. Γιατί, όμως, δεν μας αφήνουν να το ευχαριστηθούμε; Τελικά, να αισθανθώ ή όχι;
Περισσότερα
Φθινόπωρο, φύλλα που πέφτουν, μελαγχολία, πανδαισία χρωμάτων. Πως συνέλαβαν αυτή την εικόνα διάσημοι ζωγράφοι; Ας τους απολαύσουμε. Περισσότερα
Ακαδημαϊκός, ερευνητής, συγγραφέας. Ο Γιώργος Γραμματικάκης δεν είναι απλά ένας άνθρωπος του πνεύματος. Είναι το φως.
Η Ελληνική κοινωνία έχει αλλάξει πολύ τα τελευταία χρόνια στον τρόπο σκέψης, νοοτροπίας και συμπεριφοράς, αντίληψης και κουλτούρας ζωής της Νεοελληνικής πραγματικότητας. Το πως όμως αλλάζουμε και που πάμε, νομίζω ότι είναι ένας προβληματισμός ανοιχτός, εάν παρακολουθήσουμε όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας με τα προβλήματα να αυξάνονται ακόμα περισσότερο, τώρα στην εποχή της κρίσης. Η Ελληνική κοινωνία του χθες κρατούσε τις παραδόσεις από γενιά σε γενιά, οι ρόλοι των συζύγων υπήρχαν ως πρωταγωνιστές μιας μεγάλης οικογένειας του μόχθου και της αξιοπρέπειας με τα πολλά παιδιά να είναι ο καρπός της μάνας και του πατέρα.
Περισσότερα
Σκέψεις – Ηθικές, πολιτικές, λογοτεχνικές, φιλοσοφικές, νομικής, θρησκευτικής και οικονομικής φύσης, σχετικά με τη Συντεχνία των Κλεφτών.
H γοργόνα της Κοπεγχάγης αντικρίζει τους πιο ευτυχισμένους ανθρώπους του πλανήτη.
Ο Αριστοτέλης, ο Δαλάι Λάμα και ο αμερικανός οικονομολόγος Τζέφρι Σακς «συνωμοτούν» και αποκαλύπτουν τα «κλειδιά» της ευτυχισμένης ζωής.
Περισσότερα
Μια μέρα σαν σήμερα, ακριβώς πριν 100 χρόνια, 22 Νοεμβρίου 1916, έφυγε από τη ζωή ο Τζακ Λόντον. Ας διαβάσουμε μερικά επιλεγμένα αποσπάσματα από το αυτοβιογραφικό βιβλίο του “Ο δρόμος”:
Ήταν στο Ρένο της Νεβάδα, καλοκαίρι του 1892. Ήταν και παζάρι κι η πόλη ήταν γεμάτη μικρολωποδύτες και απατεωνίσκους, για να μη μιλήσουμε για στίφη ολόκληρα από πειναλέους αλήτες. Οι πειναλέοι αλήτες έκαναν την πόλη «πειναλέα» πόλη. Βροντούσαν τις πίσω πόρτες των σπιτιών των ευυπόληπτων πολιτών, μέχρι που οι πίσω πόρτες έπαψαν πια ν’ ανοίγουν.
Ένας από τους βασικούς λόγους για τους οποίους τα παιδιά εισέρχονται και παραμένουν στον αθλητισμό είναι «για να με βλέπουν οι γονείς μου». Να βλέπουν το παιδί-αθλητή να προσπαθεί, να κουράζεται, να χαίρεται και να διασκεδάζει.
Περισσότερα