Τα τελευταία χρόνια θέτουμε όλο και περισσότερα φιλοσοφικά ερωτήματα σε σχέση με τις εμπειρίες, τις δικές μας και των άλλων, από τη ζωή. Είχαμε τη συνήθεια να αντιμετωπίζουμε τη φιλοσοφία κυνικά, ως ένα είδος αφηρημένης διανοητικής ενασχόλησης, κατάλληλης για «αιθεροβάμονες» και ανθρώπους που αποφεύγουν την «πραγματική» ζωή. Συνειδητοποιήσαμε όμως ότι αυτός ο κυνισμός ήταν από μόνος του μια φιλοσοφία ζωής.
Περισσότερα
Λιώνει το χιόνι και το πράσινο της φύσης γίνετε πιο έντονο και πιο καθαρό.
Ο κόσμος μέσα στα σπίτια του. Το δάσος άδειο.
Οι τελευταίες νιφάδες στρογγυλοκάθονται στο παγκάκι μέχρι να πεθάνουν. Οι ψυχές των ανθρώπων δίπλα τους αναπολούν αγκαλιές και φιλιά.
Περισσότερα
Μένουμε Ελλάδα ή φεύγουμε; Τι θα έπρεπε να συμβουλεύσω έναν φοιτητή που θα ζητούσε την γνώμη μου;
Περισσότερα
Ο φωτογράφος Chris Porsz πέρασε πολλές ώρες στους δρόμους τις δεκαετίες του 1970, 1980 και 1990 φωτογραφίζοντας τυχαίους ανθρώπους που συναντούσε στους δρόμους του Πίτερμπρο στην Αγγλία. Προσφάτως αποφάσισε να δημιουργησει ένα πραγματικά εξαιρετικό φωτογραφικό προτζεκτ.
Περισσότερα
Αν το κάνετε με την προϋπόθεση να είστε ευτυχισμένοι, τότε δεν πρόκειται πια για καλές πράξεις, με την ηθική έννοια του όρου (η οποία προϋποθέτει, αντιθέτως, ανιδιοτέλεια). Αν πράττετε το καλό για να είστε ευτυχισμένοι, η πράξη σας είναι εγωιστική. Δεν έχει καμία ηθική αξία.
Από τη Χιονάτη και τους 7 νάνους του 1937 μέχρι την Zootopia που κυκλοφόρησε φέτος, το ενδιαφέρον αυτό βίντεο περιέχει αποσπάσματα από περισσότερες από 45 ταινίες κινουμένων σχεδίων της Disney. Αυτό που είναι πιθανότατα το πιο εντυπωσιακό στοιχείο ωστόσο, είναι το πόσο άψογα φαίνονται ακόμη και σήμερα τα κινούμενα σχέδια από τις παλιές ταινίες, που κυκλοφόρησαν σχεδόν 80 χρόνια πριν.
Περισσότερα
Οι νιφάδες χιονιού είναι ένα από τα αληθινά θαύματα αυτού του κόσμου. Τα μικροσκοπικά σχέδιά τους φτιαγμένα από πάγο είναι τόσο ξεχωριστά μοναδικά, τόσο λεπτομερή, και τόσο θεαματικά που είναι δύσκολο να κατανοήσει κανείς ότι συμβαίνουν με φυσικό τρόπο και δεν είναι κάποιο δημιούργημα από τα βάθη της φαντασίας μας.
Αν είστε στη δεκαετία των τριάντα (ή και αργότερα) και κάνετε ακόμα παρέα με όλους σας τους φίλους από το λύκειο, το πανεπιστήμιο και τις συναυλίες της περασμένης δεκαπενταετίας, τότε μάλλον… λέτε ψέματα!
Περισσότερα
Στο «Εκκρεμές του Φουκώ» του Ουμπέρτο Έκο, ο επιμελητής εκδόσεων Τζιάκοπο Μπέλμπο και η παρέα του αποφασίζουν να εκμεταλλευτούν την ανερχόμενη στα τέλη της δεκαετίας του ’70 δυναμική των θεωριών συνωμοσίας — και, μαζί με αυτήν, εκμεταλλεύονται και διάφορα ψώνια που αναζητούν εκδότη: ο εκδοτικός τους οίκος στο Μιλάνο θησαυρίζει χάρη στους Ναΐτες· τα κορόιδα, αναγνώστες και «ιδίοις αναλώμασιν» συγγραφείς, αυξάνουν με ταχείς ρυθμούς, μέχρι που… κατά λάθος αποκαλύπτουν το πραγματικό «Σχέδιο». Και εκεί αρχίζουν τα ολέθρια προβλήματα.
Αυτό είναι ένα θέμα που αποτέλεσε το βασικό πρόβλημα των διάφορων κοινωνικών θεωριών (πράγμα που οδηγούσε στην προπαγάνδα) και αποτελεί ζήτημα τόσο κοσμοθεωρητικής άποψης (δηλαδή αξιακών κριτηρίων) όσο και πρακτικής εφαρμογής (αν μπορεί να «επιβληθεί» και πώς).
Ένα βιντεοκλίπ που θα μπορούσατε να το δείτε ακόμη και χωρίς ήχο! Γιατί δεν ξέρω αν αυτό που θα θυμάστε στο τέλος του θα είναι το τραγούδι, όσο οι εντυπωσιακές σκηνές με τις εκρήξεις των χρωμάτων και τις υπέροχες εναλλαγές της εικόνας. Διαρκεί μόλις 4,2 δευτερόλεπτα κανονικά, αλλά η συναρπαστική αργή κίνηση που κρατάει 4 λεπτά είναι αυτή που θα σας εκπλήξει.
Τα δάχτυλα ελαφρά πρησμένα. Στο λέω τόσο καιρό: “κάνε κάτι, το αίμα σου δεν κυκλοφορεί καλά, πήγαινε σε έναν γιατρό και ρώτα”. Δεν είναι τίποτα, ξέρω, μη μου ανησυχήσεις. Είναι απλά που όταν ξεφυλλίζεις τα βιβλία δίπλα μου, αντί να χαζεύω την ερωτοτροπία της αφής σου με τις τυπωμένες λέξεις, ξεχνιέμαι και βουτάω στην υπεραιμία των άκρων σου και πνίγομαι κόκκινα εσωτερικά, αχνά μπλε εξωτερικά.
Λαμόγιο ήταν κυρίως ο αβανταδόρος, ο δήθεν παίκτης και συνεργάτης του παπατζή, που υποκρινόταν ότι παίζει για να προσελκύσει ευκολότερα τα θύματα.Η λέξη χρησιμοποιείται εδώ και χρόνια για να περιγράψει τον διεφθαρμένο πολιτικό, τον απατεώνα και τον υπόγειο τύπο, που μετέρχεται ύπουλα, παράνομα ή ανήθικα μέσα για αποκτήσει χρήματα ή εξουσία.
Περισσότερα
Την ημέρα των Χριστουγέννων του έτους 1400 ο βασιλιάς της Αγγλίας Ερρίκος Δ’ παρέθεσε ένα συμπόσιο στο παλάτι του στο Έλταμ. Πρόθεση του δεν ήταν μόνο να εορτάσει την άγια εορτή. Ήθελε παράλληλα να τιμήσει ένα διακεκριμένο φιλοξενούμενο. Αυτός ήταν ο Μανουήλ Β’ Παλαιολόγος, αυτοκράτορας των Ελλήνων, όπως τον αποκαλούσαν οι περισσότεροι Δυτικοί, αν και μερικοί θυμούνταν ότι ήταν ο πραγματικός αυτοκράτορας των Ρωμαίων.
Στην ταβέρνα του Πατσόπουλου, ενώ ο βοριάς φυσούσε, και ψηλά στα βουνά χιόνιζε, ένα πρωί, μπήκε να πιει ένα ρούμι να ζεσταθεί ο μάστρο Παύλος ο Πισκολέτος, διωγμένος από τη γυναίκα του, υβρισμένος από την πεθερά του, δαρμένος από τον κουνιάδο του, ξορκισμένος από την κυρα-Στρατίνα τη σπιτονοικοκυρά του, και φασκελωμένος από το μικρό τρίχρονο γιο του, που ο προκομμένος θείος του τον δίδασκε με επιμέλεια, όπως κάνουν και γονείς ακόμα στα «κατώτερα στρώματα», πώς να μουντζώνει, να βρίζει, να βλαστημάει και να κατεβάζει κάτω σταυρούς, Παναγίες, καντήλια, θυμιατά και κόλλυβα. Κι έπειτα γράψε αθηναϊκά διηγήματα!
— ΔΕΝ έχει εφέτο κουλούρα, παιδιά μου ! Και νάν το ξέρετε…
— Το ξέρουμε…ψιθύριζαν τα δυο μεγαλύτερα παιδιά, θλιμμένα στο λόγο τούτο της μάνας.
Είμαι Έλληνας. Πάντοτε ήμουν και ένιωθα Έλληνας. Έχω βαθιά υπερηφάνεια και πόνο κρυφό για την Ελλάδα. Η Ελλάδα όμως με έδιωξε. Δεν έχει μάθει να αγαπάει τα παιδιά της.Οι συνθήκες οι οικονομικές, η αστάθεια, τα κελεύσματα ενός καλύτερου και πιο αισιόδοξου μέλλοντος, με οδήγησαν στη δύσκολη απόφαση του δρόμου της ξενιτιάς. Προσέξτε, όχι η δειλία μου, όχι η βολή μου, η ελπίδα μου για ένα πιο φωτεινό μέλλον για μένα και τα παιδιά μου.
Περισσότερα
