Όταν οι Σειρήνες κράζουν ή γλυκοκελαηδούν μην κλείνεις τα αυτιά σου, η δική σου θέληση θα σου θυμίσει πως με σεμνότητα και ταπεινότητα απλά πρέπει να κολυμπήσεις στο μονοπάτι που εσύ αποφάσισες να χαράξεις.
Κατηγορία -Κοινωνία
Κοινωνία
Τα χάζευα τα χέρια της μάνας μου πάντα. Ήταν ωραία, πολύ γυναικεία χέρια όπως τα έλεγαν κάποτε, με μια μπουλ ωραία χρυσή βέρα. Τίποτα άλλο δε φορούσε. Τίποτα. Περισσότερα
Τα γεγονότα που βιώνουμε στον πλανήτη μας, απέδειξαν περίτρανα πως η φαντασία ενός συγγραφέα είναι μόλις ένα ψήγμα προφητείας μπροστά στην πραγματικότητα. Ακόμα και μυαλά που προέβλεπαν ένα δυσοίωνο μέλλον, όπως του Όργουελ και του Χάξλεϊ δεν μπορούσαν με τίποτα να συλλάβουν πως η κατηγοριοποίηση του πληθυσμού σε ομάδες θα ήταν πολύ πιο απλή υπόθεση απ’ την εικασία των ίδιων.
Υπάρχουν στιγμές που σωπαίνεις, που δεν ξέρεις σχεδόν τι να πεις ή που σκόπιμα βάζεις τη φωνή σου στο off. Κι είναι παράξενο να μη μιλάς, για πολλούς μοιάζει ακατόρθωτο το να μην μπορούν να αρθρώσουν έστω μια λέξη. Θέλει δύναμη να κόβεις πράγματα της καθημερινότητας σου, όπως τη φωνή σου. Όμως υπάρχουν άνθρωποι που συνειδητά το επιλέγουν και δε μιλούν για πολλή ώρα. Κάτι βρίσκουν σ’ αυτό. Τον εαυτό τους ίσως. Ίσως ακόμα να βρίσκουν πράγματα που δε φανταζόμαστε καν.
Στην Ιαπωνία οι άνθρωποι εξαφανίζονται. Δεν πεθαίνουν. Δεν αυτοκτονούν. Δεν απάγονται. Απλώς σκόπιμα εξαφανίζονται μέσα στη νύχτα, χωρίς εξηγήσεις. Κοινώς γίνονται καπνός.
Περισσότερα
Στις μέρες που ζούμε, ο ψυχαναγκαστικός τρόπος σίτισης τείνει να γίνει ένα οδυνηρό και συνεχώς αυξανόμενο πρόβλημα. Σχεδόν νέος τρόπος ζωής. Το φαγητό συχνά χρησιμοποιείται σαν ένα είδος «διοδίων» που μας βοηθούν να αντιμετωπίσουμε, σε βραχυπρόθεσμη βάση, δύσκολα συναισθήματα και συναισθηματικά προβλήματα.
Δεν φτάνει μονάχα όμως να θέλεις, χρειάζεται να θέλεις τόσο όσο απαιτείται για να βγεις από εκεί που είσαι.
Και από τον βαθύ λάκκο κανείς για να βγει, χρειάζεται να σταματήσει καταρχήν να τον σκάβει. Περισσότερα
Αν η γενιά μου αφιερώθηκε σε κάτι, αυτό είναι η λατρεία του φτηνού κυνισμού. Το πέρασμα απ’ την καταπιεστική υποχόντρια φαμίλια, που άνδρωσε την γενιά του εβδομήντα, στον ελευθεριακό ψυχαναγκασμό της ευτυχίας.
Υπάρχουν δύο αντικρουόμενα οράματα για τη στιγμή που η τεχνητή νοημοσύνη θα καταλάβει την ανθρωπότητα. Ορισμένοι άνθρωποι ανησυχούν ότι όταν τα ρομπότ αποκτήσουν την ικανότητα να αυτοπρογραμματίζονται, θα συνειδητοποιήσουν ότι οι άνθρωποι είναι άχρηστοι και θα θελήσουν να μας ξεφορτωθούν. Άλλοι πιστεύουν ότι την ημέρα που τα ρομπότ θα αποκτήσουν νοημοσύνη -όταν έρθει, δηλαδή, η στιγμή της τεχνολογικής μοναδικότητας- οι άνθρωποι θα γίνουν ένα με τον υπολογιστή, παντογνώστες και αθάνατοι.
Παίζοντας ή λογοπαίζοντας με την έκπληξη ή ανατροπή του προσδοκώμενου, το αστείο εμπεδώνει κι αποδέχεται ή και υποβάλλει τα σέβη του στην λογική και κοινωνική, «αστική» τάξη των πραγμάτων πριν εκμαιεύσει το γέλιο του, ακυρώνοντας τις ασφαλείς προσδοκίες του λογικού και της νόρμας.
Η μέση αντίληψη για τις δικτατορίες είναι ότι πρόκειται για αντιλαϊκά και μάλλον αντιδημοφιλή καθεστώτα καταπίεσης. Δικτατορία είναι το αντίθετο της δημοκρατίας, αυτή είναι η συνηθισμένη άποψη για τον χαρακτήρα τους. Αν ρωτήσεις, ας πούμε, έναν μαθητή λυκείου, η απάντηση (αν δεν είναι ένα χασμουρητό) θα κινηθεί κάπου εκεί: κάποιοι κακοί και περίεργοι τύποι που καταπιέζουν έναν λαό.
Υπάρχει λοιπόν, ομορφιά μου, κάτι πολύ πιο επιδέξιο και ειλικρινές από το να είσαι ο εαυτός σου: το να είσαι ο ρόλος σου. Τελικά, μάλλον ψέματα λέω όταν κλαίγομαι πως τάχα θέλω να μάθω ποια είμαι στην πραγματικότητα.
“Πού καιρός για επανάσταση! Και γιατί άλλωστε; Να διορθωθεί τι και με ποιο τρόπο; Όλες οι επαναστάσεις καταλήγουν στην κατάκτηση της ανεγκέφαλης, όπως είπαμε Κυρίας. Της Εξουσίας.
Σήμερα, καθώς πήγαινα τον γιο μου στο μάθημα Κουνγκ Φου, άκουσα μια γριά να πλησιάζει στο ανοικτό παράθυρο μιας κρεπερί και να ρωτάει τον νεαρό που δούλευε εκεί:
«Πώς πάει;»
«Ε, πώς να πάει, καλά, τι να λέει…»
«Ζεις;» τον ρώτησε η γριά.
«Τι;»
«Ζεις;»
«Ζω. Δεν με βλέπεις, ζω, τι κάνω;» είπε αυτός ειρωνικά.
«Τότε είσαι μια χαρά», του είπε η γριά κι έφυγε.
«Στον κόσμο των παιδιών τίποτα δεν γίνεται με μεγαλύτερη ακρίβεια αντιληπτό και αισθητό, όσο η αδικία» έλεγε ο Πιπ, ο ήρωας του μυθιστορήματος «Μεγάλες Προσδοκίες» του Κάρολου Ντίκενς.
«Εν αρχή ην το ψέμα», μου έλεγες. Το μικρό, το μεγάλο, το γενεσιουργό , το απλό, το πολύχρωμο, το γκρίζο, το κοινό, το μοιρασμένο, το διαιρούμενο, το διφορούμενο και το εις μιαν ανίατη και αντικανονική κοινωνία προσφερόμενο. Κι εγώ σε πίστευα. Κι ορκιζόσουν. Στη ζωή μου, στη ζωή σου, στα όνειρα που δεν είχες και σ’ αυτά που επρόκειτο να κάνεις.
H κοινωνία μας λέει να τα πηγαίνουμε καλά στο σχολείο, να δουλεύουμε όσο πιο σκληρά γίνεται και τελικά να μάθουμε και στα παιδιά μας να κάνουν το ίδιο. Είναι ένας αδιάκοπος κύκλος που δεν αφήνει πολύ χώρο για την δημιουργικότητα. Η παρακάτω ταινία μικρού μήκους παροτρύνει τον κόσμο να δει τα πράγματα διαφορετικά και πραγματικά χτυπάει φλέβα.
Περισσότερα
Μπορεί να αποκαλούνται «μέσα κοινωνικής δικτύωσης» αλλά το facebook, το Instagram και το twitter δεν μας φέρνουν κατ’ ανάγκην πιο κοντά. Τουναντίον, οι νέοι που περνούν πολλές ώρες ασχολούμενοι με αυτά μπορεί να νιώθουν στην πραγματικότητα μεγαλύτερη μοναξιά απ’ όση οι συνομήλικοί τους που βλέπουν και κανέναν άνθρωπο διά ζώσης.
Περισσότερα