Πολλές φορές οι ηλίθιοι είμαστε εμείς – επειδή αφήνουμε τις δικές μας σκέψεις να μας κάνουν… ό,τι θέλουν.
Ο Yann André LeCun (Γαλλοαμερικανός επιστήμων της πληροφορικής, καθηγητής στο New York University), και πρώην αντιπρόεδρος και Αρχιεπιστήμονας Τεχνητής Νοημοσύνης της Meta , έχει τονίσει ρητώς ότι δεν πρόκειται να αναπτυχθεί Τεχνητή Νοημοσύνη (ΤΝ/ΑΙ) ανθρώπινου επιπέδου αναπτύσσοντας Μεγάλα Γλωσσικά Μοντέλα (LLMs), στα οποία βασίζεται τρεχόντως η ΤΝ.
Η λογοκλοπή δεν είναι απλά μια παραβίαση των κανόνων, αλλά πλήττει την αξιοπιστία της επιστημονικής έρευνας και την εμπιστοσύνη προς τους θεσμούς που την εποπτεύουν. Όταν, μάλιστα, οι σχετικές ενδείξεις αφορούν τη διδακτορική διατριβή ενός προβεβλημένου πανεπιστημιακού, η εξέτασή τους οφείλει να γίνεται με ακρίβεια, νηφαλιότητα και πλήρη τεκμηρίωση. Η παρούσα μελέτη, του ιατρού Παναγιώτη Ιακωβή, εξετάζει συγκριτικά τη διατριβή του Jason Arday και το προγενέστερο έργο της Paula Zwozdiak–Myers.
Η Τιμωρία των Επίκυκλων, αποτελεί ένα χρήσιμο εργαλείο καθημερινού Ορθολογισμού, που μας προστατεύει όταν αναγκαζόμαστε να κάνουμε συνεχείς αυθαίρετες προσθήκες στις θέσεις μας, προκειμένου να τις διασώσουμε από την εύλογη κριτική.
O Herbert Spencer (1820 – 1903) γεννήθηκε στο Derby της Αγγλίας και δεν έλαβε επίσημη μόρφωση, αφού ο πατέρας του ήταν ένας πολύ ιδιόρρυθμος δάσκαλος. Παρά ταύτα, έλαβε μια κάποια παιδεία από τον πατέρα και τον θείο του, αν και ήταν ουσιαστικά αυτοδίδακτος. Περισσότερα
Ένας διάλογος μεταξύ τριών ατόμων που διερευνούν το διαχρονικό ερώτημα κατά πόσο οι άνθρωποι μπορούν πραγματικά να αλλάξουν τις πεποιθήσεις τους, μέσα από μια επικούρεια οπτική.
Η ανθρώπινη ιστορία σπάνια ακολουθεί μια ευθεία, προβλέψιμη γραμμή. Οι περισσότεροι από εμάς μεγαλώνουμε με μια απλοποιημένη αφήγηση της προόδου, μια σκοτεινή, στάσιμη αρχαιότητα έδωσε τη θέση της στην Αναγέννηση και τον Διαφωτισμό, οδηγώντας γραμμικά στον σύγχρονο, τεχνολογικά προηγμένο κόσμο. Αντίστοιχα, κοιτάζοντας το μέλλον, συχνά πέφτουμε στην παγίδα να το φανταζόμαστε ως μια απλή προέκταση του παρόντος.
Ο Δαρβίνος (1809 – 1882), γεννήθηκε στην Αγγλία, σπούδασε Ιατρική στο Εδιμβούργο και Θεολογία στο Cambridge. To 1831 -1836 στο μνημειώδες ταξίδι του με το πλοίο Beagle, στα νησιά Γκαλάπαγκος, παρατηρεί ζώα, φυτά και γεωλογικούς σχηματισμούς. Από το 1837 έως το 1844 γράφει χωρίς να δημοσιεύσει τις παρατηρήσεις του για την Εξέλιξη των Ειδών. Το 1859 δημοσιεύει το μνημειώδες έργο του «Η Καταγωγή των Ειδών» και το 1871 την «Καταγωγή του Ανθρώπου».
Μια μικρή χώρα σκαρφαλωμένη στις απόκρημνες πλαγιές των Ιμαλαΐων κατάφερε να μαγέψει τη Δύση με μια ιστορία που μοιάζει να ξεπήδησε από κάποιον παλιό θρύλο. Το Μπουτάν δεν μετρά λένε την πρόοδό του με το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν αλλά με την Ακαθάριστη Εθνική Ευτυχία (Gross National Happiness – GNH). Περισσότερα
Αγαπητέ Νταν,
Ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος για να εντάξουμε λίγη ορθολογικότητα στη λήψη αποφάσεων;
«Άκου λοιπόν, Λούσιους, είπε ο Πίσωνας, γιατί πρέπει να απευθυνθώ σε σένα. Όλη η σημασία της φιλοσοφίας έγκειται, όπως λέει ο Θεόφραστος, στην απόκτηση μιας ευτυχισμένης ζωής. Περισσότερα
Είμαστε σκαντζόχοιροι του διαδικτύου; Πώς να επιβιώσουμε σε έναν κόσμο που δε φτιάχτηκε για εμάς. Περισσότερα
Φανταστείτε έναν κόσμο στον οποίο η τεχνητή νοημοσύνη (ΤΝ) δεν περιορίζεται μόνο σε τεχνικά καθήκοντα, αλλά αναλαμβάνει μερικές από τις υψηλότερες ηθικές ευθύνες: να καταδικάζει εγκληματίες, να κατανέμει ιατρικούς πόρους, ακόμη και να μεσολαβεί σε συγκρούσεις μεταξύ εθνών. Η ιδέα φαντάζει ενδιαφέρουσα: ένας «ουδέτερος» νους, απαλλαγμένος από πάθη και προκαταλήψεις. Όμως το κρίσιμο ερώτημα παραμένει: μπορεί μια μηχανή να κατανοήσει την ηθική όπως την κατανοεί ο άνθρωπος;
Οι κοινωνικές καταρρεύσεις δεσπόζουν στην ιστορία και στη λαϊκή φαντασία, αλλά για το 99% των ανθρώπων, η πτώση των αυτοκρατοριών είχε συχνά και θετικές πλευρές!
Αντιμετωπίζοντας τους θρησκευτικούς και πολιτικούς φανατισμούς, ο John Locke θέλει να δείξει ότι οι βεβαιότητες είναι σπάνιες και περιορισμένες, και ότι οι πεποιθήσεις πρέπει να αξιολογούνται: ο καθένας πρέπει ο ίδιος να κρίνει αυτό που είναι βέβαιο και αυτό που είναι πιθανό. Το Δοκίμιο για την ανθρώπινη νόηση (1690) θα αναπτύξει αυτή την κριτική της γνώσης, ανοίγοντας έτσι τον αιώνα του Διαφωτισμού.
Θα ξεκινήσω με εκείνη τη διάσημη, ειλικρινά ενοχλητική, σωκρατική μέθοδο: με μια ερώτηση. Ποιος από εσάς δε θέλει να είναι ευτυχισμένος;
Μετά από χιλιάδες χρόνια διανοητικού μόχθου, φαίνεται ότι ξαναγυρίζουμε ταπεινά στον Σωκράτη. Αφού κυνηγήσαμε τις “βεβαιότητες” με τα Μαθηματικά, τις Επιστήμες, τις Ιδεολογίες, τους -Ισμούς, τις Θρησκείες, τα μεγαλεπήβολα Φιλοσοφικά Οικοδομήματα, διαπιστώνουμε ότι έχουμε ανυπέρβλητα όρια:
