Τι μου διδάσκουν οι συγγραφικές μου προσπάθειες – 10 συμπεράσματα


Ίσως βοηθήσουν και άλλους ανθρώπους που βρίσκονται στην ίδια κατάσταση με εμένα.

Το να θέλεις να γίνεις συγγραφέας σε μία χώρα όπου επικρατεί κρίση και έναν χώρο ο οποίος είναι τόσο δύσκολος και στον οποίο η αναγνώριση μπορεί να έρθει και μετά από δεκαετίες, είναι μία επιλογή η οποία πρέπει να είναι ψύχραιμη, ώριμη, αποτέλεσμα δικής σου επιλογής και μόνο.

Η συγγραφή είναι ένας χώρος δύσκολος, απαιτεί μεγάλη υπομονή, γερό στομάχι, πείσμα. Κανένας δε θα σου χαϊδεύει τα αυτιά, πάντοτε θα σε αποθαρρύνουν διότι σαν και εσένα υπάρχουν άλλοι τόσοι. Αν όμως αγαπάς πραγματικά αυτό το επάγγελμα, με όλες τις δυσκολίες που αυτό επιφέρει, πάλεψέ το.

Κάνοντας συγγραφικές προσπάθειες όλα αυτά τα χρόνια, προσπαθώντας για αυτό που αγαπάω με μικρές επιτυχίες και αποτυχίες στο διάβα μου, έχω καταλήξει σε κάποια συμπεράσματα που ίσως βοηθήσουν και άλλους ανθρώπους που βρίσκονται στην ίδια κατάσταση με εμένα.

1) Προσπάθησε για το όνειρό σου, ακόμα και αν όλοι σου λένε πως δεν μπορείς να τα καταφέρεις. Είναι καλύτερο να προσπαθείς, πάρα να μένεις όλη σου τη ζωή με την αμφιβολία.

2) Έχε και μία άλλη εργασία, μη στηρίζεσαι απόλυτα στη συγγραφή. Το στομάχι είναι ένα εξίσου απαιτητικό όργανο, εκτελεί όλη τη διαδικασία της πέψης και απαιτεί και αυτό τροφή. Η συγγραφή είναι ένας χώρος στον οποίο αναγνωρίζεσαι, συνήθως, μετά από χρόνια.

3) Πάντοτε να γράφεις. Διότι όπως έλεγε και ο Άντον Τσέχωφ: Ταλέντο είναι η επεξεργασία του ταλέντου.’’ Μη νομίζεις πως επειδή έχεις ταλέντο δε χρειάζεται να γράφεις ή να προσπαθείς να γίνεις καλύτερος.


4) Πρέπει να δεχτείς και την απόρριψη. Δε θα αρέσεις σε όλους , θα ακούς πάντοτε και ‘’ναι’’ και ‘’όχι’’. Αυτό όμως δεν πρέπει να σε αποθαρρύνει, αλλά να σε ωθεί να αγωνίζεσαι όλο και περισσότερο.

5) Πρέπει να διαβάζεις πάντοτε. Το διάβασμα αναπτύσσει το λόγο στον άνθρωπο, οξύνει την κρίση, καλλιεργεί και προσφέρει γνώση και πνευματική απόλαυση. Είναι απαραίτητο ο σωστός συγγραφέας να διαβάζει και να ενημερώνεται για όλες τις εξελίξεις γύρω από το χώρο του βιβλίου.

6) Μη μένεις μέσα στο σπίτι. Βγες έξω, πήγαινε ταξίδια, γνώρισε ανθρώπους. Η συγγραφή απαιτεί εμπειρίες, βιώματα, εικόνες από πολύχρωμα και φωτεινά μέρη. Όσο πιο πολλές παραστάσεις έχει δει κάποιος, τόσο περισσότερα θα έχει να αφηγείται.

7) Να διαβάζεις πάντοτε τα κείμενά σου, ακόμα και όταν τα ολοκληρώνεις. Ακόμα και τα πιο μικρά λαθάκια βιασύνης μπορούν να διορθωθούν ή μπορείς να δεις τι μπορείς να διορθώσεις ώστε το γραπτό να γίνει καλύτερο.

8) Να κατοχυρώνεις τα γραπτά σου για λόγους πνευματικών δικαιωμάτων. Πρέπει να αναφερθούμε και στα πιο πρακτικά, διότι οι κλοπές κειμένων και γραπτών είναι σύνηθες φαινόμενο. Μην αναφέρεις σε ανθρώπους τα σενάριά σου ή κείμενά σου, μη δίνεις τίποτα πριν το κατοχυρώσεις.

9) Εκτύπωσε μία φορά ένα βιβλίο σου και στείλε το σε εσένα. Θα το διαβάσεις εντελώς διαφορετικά, όπως ένας αναγνώστης και αυτό θα σε βοηθήσει να το δεις αντικειμενικά.

10) Σε καμία περίπτωση, ΜΗΝ ΠΑΡΑΙΤΗΘΕΙΣ ΠΟΤΕ!

Η συγγραφή είναι μία μοναδική δραστηριότητα, εξημερώνει το θυμικό του ανθρώπου και τον καλεί να αναμετρηθεί με το μέσα του. Αν θέλεις να ασχοληθείς με αυτή, προετοίμασε τα νεύρα και το στομάχι σου, γιατί έχεις επιλέξεις έναν δρόμο δύσβατο, δύσκολο αλλά και υπέροχο.

_______________________

    ~ Μαρία Σκαμπαρδώνη

   Πηγή: mikropragmata.lifo.gr

by Αντικλείδι , https://antikleidi.com

 

Σχετικά Άρθρα

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -


- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

1 σχόλιοΣχολιάστε

  • Μπράβο. Πολύ σωστά όλα αυτά.
    Θα τα επεξέτεινα και σε άλλους χώρους, λ.χ. στην μουσική σύνθεση.
    Και το τσιτάτο του Τσέχωφ δεν το’ ξερα (αχ, αυτοί οι συγγραφείς – πόσα ξέρουν!).
    Να συμπληρώσω, μάλιστα, ότι, όταν ξαναδιαβάζεις κείμενό σου, είναι αδύνατο να μην το … ξαναγράψεις.
    Έχω δει ποιήματα του Έλιοτ, του Σκαρίμπα (όχι πολλούς συγγραφείς, αλλά, Ο.Κ.), σε διορθωμένα χειρόγραφα …
    Η ουσία είναι ότι, κάθε φορά είσαι άλλος, και το κείμενό σου, αν είσαι “συγγραφέας” του (όχι απλώς με όρους πνευματικών δικαιωμάτων), γράφεις το νέο κείμενο, που θα’ γραφες, με δεδομένο ότι έχεις γράψει το … παλιό.
    Νόμιμα, από μιαν άποψη, ο αναγνώστης θα μπορούσε να προτιμήσει την πρώτη εκδοχή σου από την δεύτερη.
    Για παράδειγμα, μεταξύ των δύο εκδοχών της δεύτερης (και τελευταίας) όπερας του Σοστακόβιτς, όλος ο κόσμος προτιμά την νεανική εκδοχή, της “Λαίδης Μάκβεθ του Μτσενσκ”, ο συνθέτης προτιμούσε την “προσαρμοσμένη” δεύτερη (“Κατερίνα Ισμαήλοβα”), και αγρίευε όταν άκουγε ότι κάποιος έπαιξε την πρώτη.

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.