Σύμφωνα με νέα έρευνα, δυσκολευόμαστε να επαναφέρουμε στη μνήμη μας τις κακές πράξεις που κάναμε στο παρελθόν, καθώς το ανθρώπινο υποσυνείδητο καταστέλλει σκόπιμα τις σχετικές αναμνήσεις, ώστε να αποφευχθεί η ψυχολογική δυσφορία. Αντιθέτως τις κακές πράξεις των άλλων, τις επαναφέρουμε στη μνήμη μας πιο εύκολα.
Τα βιβλία έχουμε συνηθίσει να τα βλέπουμε σε βιβλιοθήκες, γραφεία και χέρια. Πως θα ήταν ο κόσμος, όμως, αν ξαφνικά έπαιρναν μυθικές διαστάσεις και μετατρεπόντουσαν σε βουνά, λίμνες και πεδιάδες; Ο Κορεάτης Jungho Lee έχει την απάντηση. Περισσότερα
Ακόμα αναρωτιέστε γιατί μας συμβαίνουν όλα αυτά τα δεινά; Καταφύγετε στη σκέψη του Εμίλ Σιοράν περί της ανθρωπότητας… Αν και πάλι δεν πειστείτε…Ε, τότε κάντε μήνυση στον Μεγαλοδύναμο…
Πως άραγε φαντάστηκαν οι μεγάλοι διάσημοι ζωγράφοι τα αντίστοιχα μεγάλα μυαλά της ιστορίας; 23 από τους ωραιότερους πίνακες αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων. Περισσότερα
Όπου και αν έζησες, με όποιους και αν έζησες, αν έπαιζες ποδόσφαιρο μικρός σίγουρα έχεις γνωρίσει κι εσύ κάποιους αντιπροσώπους των παρακάτω κατηγοριών. Για λόγους συντομίας διαλέξαμε κάποιες χαρακτηριστικές περιπτώσεις και κόψαμε κάποιες στο τελικό μοντάζ. Σας παρουσιάζουμε τις φυλές του ποδοσφαίρου της αλάνας, του σχολείου, ακόμα και του 5Χ5 πολλές φορές.
«Τα σημεία της στίξης καθορίζονται στο χειρόγραφο τόσο προσεκτικά, που δεν υπάρχει ούτε ένα κόμμα που δεν σκέφτηκα και ξανασκέφτηκα άπειρες φορές», γράφει ο Τζιάκομο Λεοπάρντι στις 5 Δεκεμβρίου του 1823 στον φίλο του Μπριγκέντι σχετικά με τη διόρθωση των δοκιμίων των ποιημάτων του.
Η ευτυχία δεν είναι ένας σταθμός στον οποίο φτάνεις, αλλά ένας τρόπος να ταξιδεύεις.
Margaret Lee Runbeck
Το φθινόπωρο είναι η πιο ρομαντική, μελαγχολική κι αρμονική εποχή του έτους, όταν όλοι οι φωτογράφοι σπεύδουν ν αποθανατίσουν την άφιξή της. Και δεν είναι περίεργο, ότι το φως, τα χρώματα και η ενέργεια που εμφανίζονται στη διάρκεια του φθινοπώρου, αποτελεί ιδανικό υλικό για την ενθάρρυνση της δημιουργικότητας του κάθε καλλιτέχνη.
Στην Τρίπολη, έξι μήνες μετά την άλωση, λειτούργησε δωρεάν το πρώτο, σε ελεύθερο έδαφος, δημόσιο ελληνικό σχολείο.
Ουδείς αμφισβητεί τη δύναμη των ανακαλύψεων που τροποποιούν αισθητά το επιστητό, όμως υπάρχει ένας καταιγισμός επιστημονικών και επιστημονικοφανών πορισμάτων, που πλασάρονται ως «οδοδείκτες», ως «συντεταγμένες ζωής», και παγιώνουν τις βολικές μισές αλήθειες: Η τεμπελιά είναι σημάδι υψηλής ευφυΐας (Florida Gulf Coast University), οι ψηλοί είναι πιο συντηρητικοί στην πολιτική από τους κοντούς (Πανεπιστήμιο Οχάιο), όσοι κοιμούνται περισσότερο κερδίζουν περισσότερα χρήματα, τα ζυμαρικά δεν παχαίνουν, Περισσότερα
Εικόνα πρώτη: ήλιος, θάλασσα, παγωτό καρπούζι, άμμος και σανδάλια. Η Ελλάδα φαντάζει λιλιπούτειος παράδεισος, το καλοκαίρι.
Περισσότερα
Το δίληµµα είναι τόσο παλιό όσο και ο κόσµος. Ας υποθέσουμε πως η Μαρία νιώθει πως τσιλημπούρδισε αρκετά. Αποφάσισε πως έφτασε η ώρα, πως πρέπει επιτέλους να νοικοκυρευτεί.
Περισσότερα
Η μυρωδιά, λένε, είναι μνήμη, το ίδιο και η γεύση, το ίδιο και ένα τραγούδι, ένας ήχος. Και έτσι είναι. Κάπως έτσι θέλω να με θυμάσαι όταν μεγαλώσεις.
Η Μαφάλντα είναι η πρωταγωνίστρια μιας μακράς σειράς σχεδίων του Αργεντινού σκιτσογράφου Κίνο (Quino), αλλά και το όνομα αυτής της σειράς κόμικς. Το 1964 ο Κίνο προσλαμβάνεται από τη διαφημιστική εταιρεία «Agencia Publicidad», για τις ανάγκες της οποίας δημιουργεί την πιτσιρίκα με το στρογγυλό πρόσωπο, τον φιόγκο και το πυκνό μαύρο μαλλί: τη Μαφάλντα. Στην Ελλάδα το πρώτο βιβλίο του Κίνο με σκίτσα της Μαφάλντας εκδίδεται το 1978 από την «Κολούμπρα».
… γύρω στο 464 π.χ., στα Άβδηρα…
Ο Δημόκριτος γυρίζει σπίτι του, ευτυχισμένος αλλά άφραγκος. Επιστρέφει από μια μεγάλη περιοδεία, που τον οδήγησε σχεδόν έως τα πέρατα του κόσμου. Έχοντας πλέον ξοδέψει την πατρική κληρονομιά, πρέπει να ζει μια λιτή ζωή, απαλλαγμένη από ότι περιττό. Χρειάζεται, παρ’ όλα αυτά, για να συνεχίσει το έργο του, έναν νεαρό πολύ προικισμένο, ικανό να τον βοηθήσει. Πώς να τον διαλέξει; Ο Δημόκριτος δεν μπορεί να τον πληρώνει. Πρέπει να υπάρχει κάπου ένα αγόρι χωρίς εκπαίδευση, που θα μπορέσει να το μυήσει στη φιλοσοφία.
Ο Νορβηγός θεατρικός συγγραφέας Ερρίκος Ίψεν εφηύρε τον όρο «ζωτικό ψεύδος», εννοώντας την καθησυχαστική ιστορία που λέμε στους εαυτούς μας για να κρύψουμε μια πιο οδυνηρή αλήθεια. Όσον αφορά το πλήρες κόστος της οικολογικής άγνοιας στην αγορά, υποστηρίζουμε το ζωτικό ψεύδος: ότι δεν ξέρουμε ή δεν βλέπουμε δεν έχει σημασία. Στην πραγματικότητα, η συλλογική μας άγνοια έχει τεράστιες συνέπειες. Η αδιαφορία μας για τις συνέπειες όλων όσα αγοράζουμε και κάνουμε -οι άπειρες καταναλωτικές μας συνήθειες- δημιουργεί έναν τεράστιο αριθμό απειλών για το περιβάλλον και την υγεία.
