Επιστήμη
Η λογοκλοπή δεν είναι απλά μια παραβίαση των κανόνων, αλλά πλήττει την αξιοπιστία της επιστημονικής έρευνας και την εμπιστοσύνη προς τους θεσμούς που την εποπτεύουν. Όταν, μάλιστα, οι σχετικές ενδείξεις αφορούν τη διδακτορική διατριβή ενός προβεβλημένου πανεπιστημιακού, η εξέτασή τους οφείλει να γίνεται με ακρίβεια, νηφαλιότητα και πλήρη τεκμηρίωση. Η παρούσα μελέτη, του ιατρού Παναγιώτη Ιακωβή, εξετάζει συγκριτικά τη διατριβή του Jason Arday και το προγενέστερο έργο της Paula Zwozdiak–Myers.
Η Τιμωρία των Επίκυκλων, αποτελεί ένα χρήσιμο εργαλείο καθημερινού Ορθολογισμού, που μας προστατεύει όταν αναγκαζόμαστε να κάνουμε συνεχείς αυθαίρετες προσθήκες στις θέσεις μας, προκειμένου να τις διασώσουμε από την εύλογη κριτική.
O Herbert Spencer (1820 – 1903) γεννήθηκε στο Derby της Αγγλίας και δεν έλαβε επίσημη μόρφωση, αφού ο πατέρας του ήταν ένας πολύ ιδιόρρυθμος δάσκαλος. Παρά ταύτα, έλαβε μια κάποια παιδεία από τον πατέρα και τον θείο του, αν και ήταν ουσιαστικά αυτοδίδακτος. Περισσότερα
Ο Δαρβίνος (1809 – 1882), γεννήθηκε στην Αγγλία, σπούδασε Ιατρική στο Εδιμβούργο και Θεολογία στο Cambridge. To 1831 -1836 στο μνημειώδες ταξίδι του με το πλοίο Beagle, στα νησιά Γκαλάπαγκος, παρατηρεί ζώα, φυτά και γεωλογικούς σχηματισμούς. Από το 1837 έως το 1844 γράφει χωρίς να δημοσιεύσει τις παρατηρήσεις του για την Εξέλιξη των Ειδών. Το 1859 δημοσιεύει το μνημειώδες έργο του «Η Καταγωγή των Ειδών» και το 1871 την «Καταγωγή του Ανθρώπου».
Όταν ήμασταν μικροί φανταζόμασταν, το μέλλον με ιπτάμενα αυτοκίνητα και ρομπότ κάτι που έμοιαζε εξίσου συναρπαστικό και απλό. Κανείς ωστόσο δε μας προετοίμασε, για ένα μέλλον όπου η τεχνητή νοημοσύνη (ΤΝ) θα μιλάει σχεδόν σαν άνθρωπος, θα πλαστογραφεί πρόσωπα και φωνές, ή θα προβλέπει τι θα κάνουμε πριν το κάνουμε.
Με αφορμή τα γενέθλια του Κάρολου Δαρβίνου, ο οποίος γεννήθηκε μια μέρα σαν σήμερα στις 12 Φεβρουαρίου 1809, θα αναφερθώ σε 7 από τους δημοφιλέστερους μύθους που κυκλοφορούν γι αυτόν. Ίσως, ο πιο κοινός απ όλους να είναι ότι είπε:
Δεδομένου ότι παρατηρείται παγκόσμια πολιτική στροφή προς ηγέτες με αναμφισβήτητα ολοκληρωτικά χαρακτηριστικά, η Επιστήμη δεν μπορεί να μείνει ανεπηρέαστη από αυτή την τάση. Άλλωστε, διαχρονικά, τα ολοκληρωτικά καθεστώτα είχαν πλήθος κοινών χαρακτηριστικών ως προς την όποια σχέση τους με την Επιστήμη, γεγονός που δεν είναι καθόλου τυχαίο, αλλά αποτελεί δομική οντότητα της ταυτότητάς τους.
To 2020, δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό PNAS , μια συνταρακτική μελέτη [1] που έδειχνε ότι τα νεογνά Μαύρης Φυλής που είχαν επίσης Μαύρους γιατρούς, παρουσίαζαν υψηλότερα ποσοστά επιβίωσης σε σχέση με το αν είχαν Λευκούς γιατρούς.
Μερικοί το θεωρούν αυτό ένα είδος αστείου. Ωστόσο, ζούμε σε μια εποχή όπου έχει αναγνωριστεί στατιστικά ένας μακροπρόθεσμος κίνδυνος για την πρόσκρουση ενός αστεροειδούς πάνω στη Γη. Οι πράκτορες της κυβέρνησης μελετούν τι πρέπει να κάνουν σχετικά με ένα τέτοιο ενδεχόμενο.
Φυσικά, μια συζήτηση περί μνήμης δεν θα μπορούσε να είναι πλήρης χωρίς μια αναφορά στο πιο οικείο μας «όργανο μνήμης»: τον ανθρώπινο εγκέφαλο. Τις τελευταίες δεκαετίες, υπό την επίδραση της επιστήμης υπολογιστών έχει σημειωθεί ένα είδος επανάστασης στον τρόπο με τον οποίο οι ψυχολόγοι αντιλαμβάνονται τη μνήμη.
Ο Sir R.A Fischer (1890 – 1962), θεωρείται και δικαίως, ο “πατέρας” της κλασικής προσέγγισης στην Στατιστική. Η συμβολή του σε αυτόν τον κρίσιμο τομέα για την επιστήμη, είναι ανυπολόγιστη. Χρειάζεται, δε, ειδική μονογραφία για να συμπυκνωθεί το σύνολο του έργου του. Θα αναφερθούν, όμως, δύο τουλάχιστον σημεία: Η ανάλυση και περιγραφή της “Null Hypothesis” και η “Στατιστική Σημαντικότητα” με βάση την p – value.
[..] Το θέμα «Τι είναι επιστήμη;» δεν είναι δική μου επιλογή. Ήταν επιλογή του κ. DeRose. Αλλά θα ήθελα να πω ότι πιστεύω πώς το ερώτημα «Τι είναι επιστήμη;» δεν ισοδυναμεί με κανέναν τρόπο με το ερώτημα «Πώς να διδάσκουμε την επιστήμη;» και πρέπει να επιστήσω την προσοχή σας σε αυτή τη διαφορά για δύο λόγους.
Είτε τρέχουμε έναν εξαντλητικό μαραθώνιο, είτε σκρολάρουμε ατελέσφορα στην οθόνη του κινητού μας, έρχονται στιγμές που αναρωτιόμαστε «γιατί το κάνω αυτό;» και η απάντηση είναι πάντα η ίδια: εξαιτίας της ντοπαμίνης.
Η Αριστοτελική Τελεολογία, δηλαδή η θεώρηση για την Φύση ως έχουσα έναν «Σκοπό», ο οποίος επιτελείται με βάση τους Φυσικούς Νόμους, είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα θεώρηση των πραγμάτων [1]. Έτσι, σχεδόν το σύνολο της μεσαιωνικής Γραμματείας αλλά και οι απλοί καθημερινοί άνθρωποι, έψαχναν για έναν σκοπό σε κάθε δημιούργημα του Κόσμου.
Στον Μεσαίωνα κυκλοφορούσαν όλων των ειδών οι ανόητες ιδέες —για παράδειγμα, ότι ένα κομμάτι από κέρατο ρινόκερου αυξάνει την αντρική σεξουαλική ικανότητα. (Μια άλλη ανοησία της ίδιας εποχής ήταν τα καπέλα που φοράμε σήμερα —και τούτο εδώ μού πέφτει λίγο μεγάλο.)
Ένα από τα μεγαλύτερα παράδοξα της σύγχρονης επιστήμης είναι ότι ενώ συνθέτει μια ηγεμονική κουλτούρα, ταυτόχρονα είναι και από τις λιγότερο κατανοητές και ομαλά ενσωματωμένες κουλτούρες σε κοινωνικό επίπεδο. Υπάρχουν ακόμα πάρα πολλές παρεξηγήσεις για το τι είναι και πώς λειτουργεί πραγματικά, για το ποια είναι τα ιδιαίτερα και θεμελιώδη χαρακτηριστικά της που τη διαφοροποιούν από άλλες μορφές γνώσης.
