Η Βεβαιότητα της Αβεβαιότητας

Ο εγκέφαλός μας, είναι καλωδιωμένος με τέτοιο τρόπο, ώστε να διαμερισματοποιεί και να δημιουργεί μοτίβα. Κατά μία έννοια, εξελικτικά, αυτό μας προσφέρει ένα ασφαλές περιβάλλον. Η απουσία επιλογής και ελέγχου της έκβασης του αποτελέσματος, μας μετατρέπουν σε ακινητοποιημένες μηχανές, που πολεμούν παθητικά να ξεφύγουν με ανασφάλεια, φόβο και άγχος.

Γιατί; Γιατί δεν έχουν τη χειροποίητη ασπίδα του επισφαλούς μοτίβου, που χτίστηκε επί χρόνια τόσο προσεκτικά με μία μικρή παράλειψη· το άγνωστο των πιθανοτήτων.

Το μόνο βέβαιο, είναι το αβέβαιο.

Ας πάρουμε για παράδειγμα, την τέλεια σχέση με τον σύντροφο, τον φίλο, τον συνεργάτη, τον αδερφό μας. Είμαστε σίγουροι, ότι έχουμε κατακτήσει αμφότεροι το υπέρτατο γνώθι σ’ αυτόν, ώστε να αισθανόμαστε διάφανοι, τόσο μεταξύ μας, όσο -κυρίως- με τον ίδιο μας τον εαυτό; Ή έρχεται μία μέρα που “πέφτουμε από τα σύννεφα“, “δεν πιστεύουμε αυτό που μας συμβαίνει“, που ενώ “βάζαμε το χέρι μας στη φωτιά“, τελικά πέσαμε έξω; 

 Όλα είναι πιθανά, ακόμα κι αν έχουμε την αυτοπεποίθηση, ότι είμαστε σίγουροι για την τρέχουσα κατάσταση στη ζωή μας. 

Σκεφτείτε πόσο ευάλωτοι είμαστε απέναντι σε, ασυνείδητα ή μη, ερεθίσματα του παρελθόντος, που έχουμε απωθήσει η χρησιμοποιήσει, για να σμιλεύσουμε την προσωπικότητά μας. Ερεθίσματα εσωτερικά και εξωτερικά, που μας ωθούν να δράσουμε, να σκεφτούμε, να νιώσουμε, αναλόγως περιστάσεως και συμπαίκτη.

Μπορούμε, πράγματι, να είμαστε σίγουροι για τον εαυτό μας; Για τους ανθρώπους που έχουμε δίπλα και γύρω μας; Για τη δουλειά μας; Για την υγεία μας; Για το αύριο; Για το αμέσως μετά το τώρα;