Οι ηλίθιοι είναι ανίκητοι – οι άλλοι όμως, όχι εμείς!

Πολλές φορές οι ηλίθιοι είμαστε εμείς – επειδή αφήνουμε τις δικές μας σκέψεις να μας κάνουν… ό,τι θέλουν.

Στην Ελλάδα του 2026, η καθημερινότητα μοιάζει με extreme sport χωρίς κράνος. Ένας τύπος με παπί που αποφάσισε ότι ο Κηφισός είναι προσωπικό του videogame. Ο οδηγός που σε κόβει ενώ στέλνει φωνητικό μήνυμα, η γιαγιά στο σούπερ μάρκετ που σε κοιτάζει σαν να της έκλεψες το τελευταίο γιαούρτι 0%, ο συνάδελφος που βάζει «μόνο για ενημέρωση» 17 άτομα σε email για να μην πάρει μόνος του την ευθύνη, και φυσικά ο θείος στο οικογενειακό τραπέζι που ξέρει καλύτερα από τον γιατρό σου πώς να θεραπεύσεις τα πάντα με λεμόνι και μέλι. Όλοι αυτοί είναι ανίκητοι. Δεν αλλάζουν. Ποτέ.

Το ενδιαφέρον όμως δεν είναι οι άλλοι άνθρωποι.

Οι άλλοι άνθρωποι ήταν πάντα αλλόκοτοι. Από την εποχή που οι Αθηναίοι μάλωναν στην Αγορά για το αν ο Σωκράτης «το παρατραβάει με τις ερωτήσεις».

Το ενδιαφέρον είμαστε εμείς. Γιατί ο πιο κουραστικός άνθρωπος που συναντάς καθημερινά… συχνά μιλάει με τη δική σου φωνή.

Η ικανότητα να σου χαλάει τη διάθεση ένας άγνωστος μέσα σε περίπου επτά δευτερόλεπτα είναι μια ιδιαίτερη υπερδύναμη που δεν έχει μελετηθεί αρκετά από την επιστήμη.

Η μεγαλύτερη αλήθεια που κανείς δεν θέλει να πει δυνατά;

Πολλές φορές οι ηλίθιοι είμαστε εμείς.

Όχι επειδή είμαστε βλάκες, αλλά επειδή αφήνουμε τις δικές μας σκέψεις να μας κάνουν θύματα, ένοχους, αγχωμένους, οργισμένους και εξαντλημένους.

Το μικρό ραδιόφωνο καταστροφής μέσα στο κεφάλι

Σκέψου το. Κανείς δεν σου είπε σήμερα:

• «Είσαι αποτυχία.»
• «Αν αργήσεις να απαντήσεις, όλοι θα θυμώσουν.»
• «Αν πεις όχι, θα σταματήσουν να σε αγαπούν.»
• «Έπρεπε να τα έχεις λύσει όλα μέχρι τώρα.»

Κι όμως, αυτές οι φράσεις κυκλοφορούν μέσα στο κεφάλι σου σαν εκπομπή που παίζει σε ταξί στις 2 τα ξημερώματα. Χωρίς pause. Χωρίς διαφημίσεις. Χωρίς αξιολόγηση περιεχομένου.

Και εδώ συμβαίνει κάτι σχεδόν κωμικό: Αν ένας φίλος σου μιλούσε έτσι, θα του έλεγες: «Ρε άνθρωπε, ηρέμησε λίγο.» Όταν όμως το λέει ο εαυτός σου, το αντιμετωπίζεις σαν επίσημη ανακοίνωση υπουργείου.

Οι δύο ερωτήσεις που ξεμπλοκάρουν σχεδόν τα πάντα

Όχι, δεν χρειάζεσαι retreat στο Μπαλί. Ούτε crystal healing. Ούτε motivational quote πάνω από φωτογραφία λύκου. Χρειάζεσαι δύο ερωτήσεις.

1. Μπορώ να κάνω κάτι γι’ αυτό;

Αν η απάντηση είναι ναι, τότε σταματάς να κάνεις νοητικό Netflix και αρχίζεις δράση.

Δεν σου απάντησε στο μήνυμα εδώ και ώρες; Ωραία. Έχεις επιλογές.

• Περιμένεις λίγο.
• Στέλνεις δεύτερο, πιο ξεκάθαρο μήνυμα.
• Παίρνεις τηλέφωνο.
• Συνεχίζεις τη μέρα σου χωρίς να κάνεις ψυχολογική ανάλυση πάνω σε ένα «seen».

Αυτό είναι πραγματικότητα.

Το «σίγουρα με αγνοεί επειδή δεν με εκτιμά κανείς πραγματικά» είναι σενάριο. Και τα σενάρια γράφονται από ανθρώπους κουρασμένους και αγχωμένους.

2. Δεν μπορώ να κάνω τίποτα;

Εδώ βρίσκεται το σημείο που οι περισσότεροι χάνουν ώρες ζωής. Γιατί συνεχίζουμε να παλεύουμε πράγματα που είναι ήδη τελειωμένα.

• Ο οδηγός ήταν επικίνδυνος.
• Η θεία θα ξαναρωτήσει πότε θα παντρευτείς.
• Ο συνάδελφος θα συνεχίσει να γράφει «σύμφωνα με το προηγούμενο μου email».

Αυτούς δεν τους ελέγχεις. Ελέγχεις μόνο αν θα τους νοικιάσεις χώρο στο κεφάλι σου χωρίς ενοίκιο.

Η πιο υποτιμημένη δεξιότητα ενηλίκων

Να μην πιστεύεις κάθε σκέψη που κάνεις.

Αυτό ακούγεται απλό. Δεν είναι. Οι περισσότεροι άνθρωποι αντιμετωπίζουν τις σκέψεις τους σαν breaking news.

«Άραγε με αντιπαθούν όλοι;»

«Μήπως απέτυχα στη ζωή;»

«Μήπως εκείνο το μήνυμα είχε περίεργο τόνο;»

Η αλήθεια είναι πολύ πιο αστεία: Ο εγκέφαλος είναι υπερβολικός αφηγητής. Ένας σεναριογράφος που δουλεύει υπερωρίες χωρίς επίβλεψη.

Τρεις αποτελεσματικές μικρές ασκήσεις

1. Το πρωινό τεστ γελοιότητας

Γράψε τις τρεις πιο αγχωτικές σκέψεις σου.

Τώρα διάβασέ τες με φωνή dramatic ηθοποιού.

Ξαφνικά το «Αν δεν απαντήσω μέχρι τις 10:14 θα με απολύσουν», ακούγεται λιγότερο πιθανό.

2. Η τεχνική του «ήδη είμαι εδώ»

Κολλημένος στην κίνηση;

Αντί για: «Χάθηκε η μέρα» δοκίμασε: «Ούτως ή άλλως εδώ είμαι. Τι μπορώ να κερδίσω από αυτό;»

Podcast.

Μουσική.

Ησυχία.

Σκέψη.

Οι άνθρωποι υποφέρουν πολύ περισσότερο από την αντίσταση παρά από την ίδια την αναμονή.

3. Η ερώτηση του φίλου

Όταν αυτοκατηγορείσαι, ρώτα: «Αν το έλεγε αυτό ο καλύτερός μου φίλος, τι θα του απαντούσα;»

Οι περισσότεροι έχουμε τρομακτικά περισσότερη καλοσύνη για τους άλλους απ’ ό,τι για τον εαυτό μας.

Σαν να λειτουργούμε εσωτερικά με δύο διαφορετικά customer support departments.

Το πραγματικό παιχνίδι

Οι «ηλίθιοι» δεν θα εξαφανιστούν. Θα υπάρχουν πάντα:

• στον δρόμο,
• στα οικογενειακά τραπέζια,
• στα εταιρικά meetings,
• στα σχόλια του Facebook όπου κάποιος γράφει με απόλυτη βεβαιότητα ότι «όλα είναι θέμα συχνοτήτων».

Αλλά το μεγάλο πρόβλημα είναι όταν αρχίζεις να τους κουβαλάς μέσα σου. Όταν η εξωτερική φασαρία γίνεται εσωτερική φωνή.

Και ίσως η ενηλικίωση – η πραγματική ενηλικίωση – να είναι ακριβώς αυτό: Να μάθεις πως δεν χρειάζεται να απαντάς σε κάθε σκέψη.

Όπως δεν ανοίγεις την πόρτα σε κάθε πωλητή που χτυπά το κουδούνι.

Μερικές σκέψεις είναι απλώς θόρυβος.

Και ο θόρυβος δεν αξίζει πάντα συζήτηση.

***

* Περιεχόμενο και ιδέες από το βιβλίο του Δρ Ρο Οι Ηλίθιοι είναι Ανίκητοι. Η προσαρμογή έγινε με τη βοήθεια του ChatGPT.

Ο Δρ Άγγελος Ροδαφηνός είναι Καθηγητής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο και διδάσκει Νέες Τεχνολογίες. Σπούδασε και εργάστηκε σε 13 πανεπιστήμια στην Αμερική, Αυστραλία, Κύπρο και Ελλάδα.

by Αντικλείδι , https://antikleidi.com