Ό,τι του φανεί

10556533_10204893717731074_8275648272209959515_n

Τελικά, ίσως αυτό που έχει να μας πει η ιστορία της ανθρωπότητας, δεν είναι τόσο περίπλοκο όσο νομίζαμε. Ξεκινήσαμε σαν μικρά παιδιά που θέλανε όλα γύρω τους να τα αγγίξουν, πιστεύοντας πως είναι το κέντρο του κόσμου, κάνοντας λάθη, πότε μικρά και πότε μεγάλα, πιστεύοντας πως ο Πατέρας μας θα μας συγχωρέσει, πως υπάρχουν πολλές ευκαιρίες για εμάς καθώς ο εγωιστικός εγωκεντρισμός μας ατένιζε αλώβητος την απεραντοσύνη του αύριου.

Μεγαλώσαμε, είμαστε πια νέοι, βλέπουμε, σκεπτόμαστε, κατανοούμε και κρίνουμε! Κρίνουμε τον χώρο της ύπαρξης μας μέσα στο χρόνο, τον αταλάντευτο χρόνο εκ του οποίου είμαστε απλώς μια στιγμή, ”κινούμαστε” στατικά ”βλέποντας” δυναμικά, το τοίχος που διαλύουμε, αυτό που περιόριζε την όραση μας και πλέον βλέπουμε πως ο κόσμος είναι απέραντος και πως τελικά δεν είμαστε το κέντρο του..

Ευτυχώς τα καταφέραμε, μόνο που πλέον καταλάβαμε πως ο Πατέρας μας πέθανε ή πιο σωστά δεν υπήρξε ποτέ, ίσως είναι η μόνη περίπτωση που το μωρό το έφερε ο πελαργός, το χειρότερο απ’όλα όμως είναι πως από εδώ και στο εξής θα πρέπει να στηριζόμαστε στα πόδια μας, δίχως να εναποθέτουμε τις φρούδες ελπίδες μας κάπου αλλού. Και τα χρόνια περνάνε, γινόμαστε σοφότεροι καθώς αποκτούμε περισσότερες γνώσεις  μα κυρίως περισσότερες εμπειρίες από την μέχρι τώρα ζωή μας, ανακαλύπτουμε το νόημα της, απλά ζώντας την πιο δυναμικά απ’ότι πρωτίστως, κάνουμε προσπάθειες να περιορίσουμε την συχνότητα και την ένταση των λαθών μας, μα αν και δυσκολευόμαστε αρκετά είμαστε σε καλό δρόμο, το κυριότερο μέρος ενός προβλήματος, είναι η αναγνώριση της ύπαρξης του, κι αυτό το έχουμε περάσει προ πολλού. Τα χρόνια θα περάσουν γρήγορα, θα γίνουμε μεσήλικες και γέροντες πριν το καταλάβουμε αλλά όσο αυτό κι αν μας τρομάζει, άλλο τόσο θα μας γεμίσει ως υπάρξεις, μέσα σε αυτά τα χρόνια θα δημιουργήσουμε, θα ανακαλύψουμε και θα μάθουμε πολλά περισσότερα απ’όσα έχουμε δημιουργήσει, ανακαλύψει και μάθει ως τωρα..

10632741_10204893790972905_3881978439144749029_n

Ενδεχομένως κάποτε να μην υπάρχει ούτε ένας άνθρωπος πάνω στη γη ή καλύτερα στο σύμπαν, σίγουρα ακούγεται πολύ απαισιόδο, όχι όμως όσο όντως είναι. Στην ζωή, σε οποιαδήποτε κατάσταση υπάρχουν αρνητικά μα και θετικά στοιχεία, ίσως κάποτε όλα όσα έχουμε κάνει και πρόκειται να κάνουμε, να είναι χρήσιμα για άλλους πολιτισμούς διαφορετικούς από τους ανθρώπινους, μοιάζει απίθανο όπως κάποτε απίθανο έμοιαζε το σενάριο της σφαρικής γης. Μέσα από όλες μου αυτές τις σκέψεις αντιλαμβάνομαι πως, υπάρχει αρχή-μέση-τέλος στην ιστορία μας ως ανθρωπότητα, κάναμε μια πολύ δύσκολη αρχή με  εποχές φωτεινές, τόσο που φωτιζόμαστε ακόμη από αυτές, μα για λίγο, υπήρξε άπλετο σκοτάδι για αρκετό καιρό και πλέον είμαστε σε ένα μεταβατικό στάδιο, μια κρίσιμη καμπή, στην οποία αν και υπάρχουν πολλά στραβά, ο καθένας θα μπορούσε να εκφέρει την γνώμη πως είμαστε στα καλύτερα μας ως ανθρωπότητα σε σύγκριση με το παρελθόν, κι αυτό ειναι το μέλημα μας τώρα. Και τα χρόνια που έρχονται θα είναι ακόμη καλύτερα για όλους αν και σίγουρα θα υπάρχουν ”αναποδιές” στον δρόμο μας, κι αυτό γιατί, αν και ακολουθούμε αυξητική τάση ποιότητας ζωής μέσα στον χρόνο, η τάση αυτή υπακούει σε κάποιες διακυμάνσεις, μικρές ή μεγάλες, τις οποίες δεν είναι εύκολο να τις προβλέψουμε και να τις αντιμετωπίσουμε ακόμη..

10511597_10204893735091508_5264086114699103953_o

Αυτή την εικόνα σχηματίζω για το σύνολο της ζωή μας, στα 21 μου, μια ηλικία ορόσημο στην ζωή κάθε ανθρώπου και αυτό που εύχομαι είναι να μην διαβάσω τα λόγια μου μετά από χρόνια και απλά να γελάσω, μα και να δακρύσω, γιατί η ζωή τα έχει όλα, απλά δεν το ξέρουμε ακόμη…

10623080_10204893761652172_4860037415053895117_n

   ~ Από τον thanos-tsakalidis

Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Συναφές: 

Δυνατοί εν μέσω κρίσης

Ο άνθρωπος γίνεται άνθρωπος μόνο όταν είναι συνάνθρωπος

Thanos Tsakalidis