Ο Αλχημιστής – ο Νάρκισσος

Ο αλχημιστής έπιασε ένα βιβλίο που κάποιος από το καραβάνι είχε φέρει μαζί του. Αν και ο τόμος δεν είχε εξώφυλλο, εκείνος κατάφερε να εξακριβώσει το όνομα του συγγραφέα του; Oscard Wild. Καθώς το ξεφύλλιζε, βρήκε μια ιστορία για τον Νάρκισσο.

Ο αλχημιστής γνώριζε το μύθο του Νάρκισσου, του ωραίου αγοριού που κάθε μέρα θαύμαζε την ομορφιά του σε μια λίμνη. Τόσο πολύ είχε γοητευτεί από τον ίδιο τον εαυτό του, που κάποια μέρα έπεσε μέσα στη λίμνη και πνίγηκε. Στη Θέση όπου έπεσε, φύτρωσε ένα λουλούδι που το ονόμασαν Νάρκισσο. Ο Oscard Wild όμως δεν τελείωνε έτσι την ιστορία του. Ελεγε ότι, όταν πέθανε ο Νάρκισσος, ήρθαν οι Ορειάδες -νύμφες του άσους- και διαπίστωσαν ότι η λίμνη είχε μετατραπεί από λίμνη γλυκού νερού σε αμφορέα αλμυρών δακρύων.

-Γιατί κλαις? ρώτησαν οι Ορειάδες.

-Κλαίω για τον Νάρκισσο, είπε η λίμνη.

-Α, δε μας εκπλήσσει που κλαις για τον Νάρκισσο, συνέχισαν εκείνες. Στο κάτω κάτω, παρ’όλο που κι εμείς τον κυνηγούσαμε στο δάσος, εσύ ήσουν η μόνη που είχε την ευκαιρία να θαυμάσει από κοντά την ομορφιά του.

-Μα ήταν όμορφος ο Νάρκισσος? ρώτησε η λίμνη.

 -Ποιος να το ξέρει καλύτερα από σένα? απάντησαν έκπληκτες οι Ορειάδες. Στο κάτω κάτω, στις όχθες σου έσκυβε κάθε μέρα. Η λίμνη έμεινε για λίγο σιωπηλή. Μετά είπε;

-Κλαίω για τον Νάρκισσο, αλλά δεν είχα καταλάβει ότι ήταν όμορφος. Κλαίω για το Νάρκισσο γιατί, κάθε φορά που έσκυβε στις όχθες μου, εγώ μπορούσα να βλέπω στα βάθη των ματιών του την αντανάκλαση της ίδιας μου της ομορφιάς.

-Τι ωραία ιστορία! είπε ο αλχημιστής.

___________

by Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Συναφές: 

Πάουλο Κοέλο, Απόσπασμα από τον “Αλχημιστή” 

Ο Αλχημιστής – η καρδιά 

Το σύννεφο και ο αμμόλοφος (του Paulo Coehlio) 

Και ο Θεός έπλασε τη μητέρα – Paulo Coelho 

Ποιος θέλει ακόμα αυτό το χαρτονόμισμα; 

O άνθρωπος,το άλογο και το σκυλί

‘Καλός Αγώνας’ – Κοέλιο

Eυτυχία – Κοέλιο

Κάποιος γυρίζει από το Μαρόκο

3 CommentsLeave a comment

  • Στις 8 Απριλίου 2013 πραγματοποιείται Έκτακτη Γενική Συνέλευση του Συνδέσμου Συνταξιούχων Διπλωματικών Υπαλλήλων. Οι συνταξιούχοι διπλωμάτες έχουν υποστεί διπλή μείωση των συντάξεών τους, τόσο ένα νέο 20% λόγω εισφοράς αλληλεγγύης όσο και άλλη μείωση επειδή συνδέονται οι συντάξεις τους με το ειδικό μισθολόγιο των εν ενεργεία συναδέλφων τους το οποίο υφίσταται και αυτό μείωση.

    Όταν λέμε ότι οι συνταξιούχοι υφίστανται μείωση από ενέργειες της Διοίκησης, ειδικά στην περίπτωση των συνταξιούχων διπλωματικών υπαλλήλων πρέπει να κάνουμε μια ειδική διάκριση. Οι συνταξιούχοι διπλωμάτες, σε πολλές περιπτώσεις, όταν ήσαν εν ενεργεία ήσαν οι ίδιοι «εξουσία».

    Άπειρες φορές για παράδειγμα, ομόφωνα (δηλαδή χωρίς να διαφωνεί κανείς) στη διάρκεια της περιόδου 2001-2011, οι πανίσχυροι τότε διπλωμάτες, ως μέλη του Ανώτατου Υπηρεσιακού Συμβουλίου του Υπουργείου Εξωτερικών αρνιόντουσαν συστηματικά να συμμορφωθούν σε αποφάσεις του Συμβουλίου Επικρατείας, που έβγαιναν η μία μετά την άλλη και ζητούσαν από το Υπουργείο Εξωτερικών να μη χρησιμοποιεί σε κρίσεις για την προαγωγή στο βαθμό του Πληρεξούσιου Υπουργού Β’ Τάξεως, εμπαθή φύλλα ποιότητας προηγούμενων βαθμών, ορισμένα από τα οποία ανέτρεχαν σε 25-30 χρόνια πριν.

    Γεμάτοι υπεροψία, αλλά και πίστη ότι η ενέργειά τους θα ανταμειφθεί με ένα καλό πόστο στο εξωτερικό, οι πανίσχυροι τότε διπλωμάτες και μέλη του Ανώτατου Υπηρεσιακού Συμβουλίου του Υπουργείου Εξωτερικών, έβαζαν σε κάθε γνωμοδότησή τους για την προαγωγή στο βαθμό του Πληρεξούσιου Υπουργού όλα ακριβώς τα στοιχεία που τους είχε απαγορεύσει το Συμβούλιο Επικρατείας με τις συνεχείς ακυρωτικές αποφάσεις του 2023/2003, 73/2005, 35554/2006, 3555/2006, 2307/2008, 2308/2008 και στο τέλος βγήκαν και οι αποφάσεις 858/2011, 859/2011, 860/2011 και 861/2011. ΄Και μάλιστα σε δύο περιπτώσεις (το 2006) ο Εισηγητής πήγε ακόμα και πιο μακρυά σε βάθος χρόνο – παρά την απαγόρευση του Συμβουλίου Επικρατείας – και πήρε τη φράση από μία κρίση του 1980 (26 χρόνια πριν) και αφού δεν του άρεσε, την άλλαξε από το «έχει αντιληφθεί την αξία των κοινωνικών σχέσεων» σε «δεν έχει αντιληφθεί την αξία των κοινωνικών σχέσεων» προσθέτοντας το «δεν» πράγμα που έγινε δεκτό με χαρά από τα υπόλοιπα μέλη του Ανώτατου Υπηρεσιακού Συμβουλίου που προσυπέγραψαν ομόφωνα αυτή την παράνομη απόφαση (γνωμοδότησή) τους. Πίστευαν ακράδαντα ότι οι αποφάσεις του Συμβουλίου Επικρατείας είναι προαιρετικές για το Υπουργείο Εξωτερικών.

    Ήταν τόσο υπερόπτες και αισθάνονταν παντοδύναμοι, ιδιαίτερα όταν ήταν Υπουργός Εξωτερικών η Ντόρα Μπακογιάννη, ώστε δεν φαντάστηκαν ποτέ ότι θα έχαναν τα πλούτη και τα προνόμιά τους. Και ήρθε ξαφνικά το Μνημόνιο. Και χάθηκε γι’ αυτούς και η προστάτιδά τους η Ντόρα Μπακογιάννη.

    Τώρα βλέπουν να μειώνεται συνεχώς η σύνταξή τους. Δεν τους φτάνουν τα λεφτά τους να πληρώνουν το χαράτσι της ΔΕΗ και το φόρο εισοδήματος λόγω των πολυτελών σπιτιών τους στην Κηφισιά, στην Εκάλη και στο Ψυχικό. Τώρα λένε «που είναι το Συμβούλιο Επικρατείας να μας γλυτώσει;».Το ίδιο το Συμβούλιο Επικρατείας, τις αποφάσεις του οποίου περιφρονούσαν συστηματικά επί τόσα χρόνια με τις ομόφωνες αποφάσεις των μελών του διπλωματικού κλάδου. Τόσα χρόνια ούτε που νοιάστηκαν αν αδικούσαν συνάδελφό τους, αν του κατέστρεφαν την καριέρα του, αν τον ανάγκαζαν να αποχωρήσει με το ζόρι σε ηλικία 60 ετών και χωρίς να έχει συμπληρώσει 35ετή πραγματική υπηρεσία στο δημόσιο επειδή δήθεν δεν είχε το βαθμό του Πληρεξούσιου Υπουργού Β’ που όριζε ο Ν. 2594/1998 τότε.

    Οι πανίσχυροι και άπληστοι τότε διπλωμάτες έβλεπαν με χαρά την υποχρεωτική αποχώρηση του συναδέλφου τους από την ενεργό υπηρεσία και τη συνταξιοδότησή του με μειωμένη σύνταξη. Και μάλιστα ο σύλλογός τους δεν έφερε αντίρρηση στη μεθόδευση που έγινε έτσι ώστε ο νέος νόμος του Υπουργείου Εξωτερικών το 2007 που καταργούσε το επαίσχυντο όριο ηλικίας του 60ου έτους (που λειτουργούσε σαν τιμωρία σε όσους δεν πήραν το πρεσβευτικό βαθμό ή προσέφυγαν στη δικαιοσύνη), να κατατεθεί στη Βουλή 10 ημέρες μετά την υποχρεωτική συνταξιοδότηση του συναδέλφου τους που κρατούσε τότε ανεκτέλεστες δύο αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας που ακύρωναν την παράλειψη προαγωγής του στο βαθμό του Πληρεξούσιου Υπουργού Β’. Ήθελαν να είναι 100% σίγουροι ότι με τη νέα ρύθμιση δεν θα κατάφερνε ο συνάδελφός τους να επωφεληθεί και να παραμείνει στην ενεργό υπηρεσία.

    Με εξαίρεση έναν διπλωματικό υπάλληλο κανένας άλλος δεν συγκινήθηκε και δεν διαμαρτυρήθηκε, ούτε φυσικά το συλλογικό τους όργανο, η Ένωση Διπλωματικών Υπαλλήλων. Μάλιστα εκπρόσωπος της Ένωσης Διπλωματικών Υπαλλήλων μετείχε χωρίς δικαίωμα ψήφου σε όλες τις συνεδρίασεις του Ανώτατου Υπηρεσιακού Συμβουλίου του Υπουργείου Εξωτερικών χωρίς να πει απολύτως τίποτα και προσυπέγραφε τα πάντα, αδιαμαρτύρητα.

    Τώρα, κλαίνε οι πρώην πανίσχυροι διπλωμάτες βλέποντας τις συντάξεις τους να μειώνονται και να μειώνονται μέχρι να φτάσουν τα 250 ευρώ μηνιαίως. Και όμως ο ίδιος ο διπλωματικός κλάδος κρατά την ίδια αμείλικτη στάση στο συνάδελφο που κυνηγήθηκε από τη διοίκηση (δηλαδή από συμβούλια αποτελούμενα από διπλωμάτες), έχασε τη θέση του, πήρε όμως τελικά το βαθμό του από προσφυγή στη δικαιοσύνη και επανήλθε στην ενεργό υπηρεσία. Δεν του έχουν δώσει ούτε ένα Ευρώ αναδρομικά, δεν του έχουν δώσει αναπροσαρμοσμένη λόγω αναδρομικού βαθμού τη σύνταξη, δεν του έχουν καν δώσει ούτε το 8% μέρισμα του εξωτερικού (το ποσό το οποίο αφήνουν οι διπλωμάτες στο εξωτερικό και το μοιράζονται όσοι υπηρετούν στην Αθήνα). Παρά την επιδεινούμενη συνταξιοδοτική τους κατάσταση, παρά το χάλι τους, λένε ένα βροντερό ΟΧΙ για να κάνουν τον συνάδελφό τους που δικαιώθηκε, ακόμα πιο φτωχό.

    Μήπως λοιπόν όλα αυτά που συμβαίνουν στις συντάξεις των διπλωματών είναι μια τιμωρία από το Θεό, σαν τις πληγές του Φαραώ, επειδή δεν υπήρχε άλλος τρόπος να τιμωρηθούν; Μήπως πρέπει να συνεχίζονται μέχρι να βάλουν μυαλό και να αλλάξουν οι υπερόπτες;

    Στο πνεύμα αυτό καλούνται λοιπόν οι συνταξιούχοι διπλωμάτες να παραστούν στην Έκτακτη Γενική Συνέλευση του Συνδέσμου Συνταξιούχων Διπλωματικών Υπαλλήλων της 8ης Απριλίου 2013 για την εκλογή ενός μέλους του Διοικητικού Συμβουλίου και τριών αναπληρωματικών μελών. Το μέρισμα 8% πάντως δεν φαίνεται να δίνεται στον αδικημένο συνάδελφό τους που δικαιώθηκε δικαστικά και επανήλθε.