Πού βρίσκονται τα άκρα και ποιον απειλούν;

Οι πολιτικοί χάρτες, παρά τη σχηματικότητά τους, δεν περιγράφουν απλώς πολιτικές συμπεριφορές, αλλά τις επηρεάζουν και τις προκαλούν. Στην Ελλάδα, πριν από τη δικτατορία είχαμε Δεξιά-Κέντρο-Αριστερά, ενώ στη Μεταπολίτευση ο ιδεολογικός χάρτης προσαρμόστηκε στο σχήμα Δεξιά-Αριστερά, με πολιτικές αποχρώσεις σε Δεξιά-Κεντροδεξιά-Κεντροαριστερά-Αριστερά, από τότε που επινοήθηκε η έννοια του «μεσαίου χώρου».

Αυτή η γεωγραφία, της οποίας η τομή συνέχιζε να είναι Δεξιά/Αριστερά, αντικαταστάθηκε κατά τη διάρκεια της κρίσης από μιαν άλλη, η οποία κατανέμει τον πολιτικό χώρο σε κόμματα των άκρων, έναντι των κομμάτων του μεσαίου χώρου. Τα μεν ταυτίζονται με τη δημοκρατία, τα δε την ανταγωνίζονται και αποτελούν κίνδυνο για αυτήν. Τα μεν υποστηρίζουν την ευρωπαϊκή προοπτική, τα δε εύχονται την έξοδο της χώρας από την Ευρώπη και την επάνοδο στη δραχμή. Πρόκειται για ένα μανιχαϊκό σχήμα που συμπληρώνει το αφήγημα της κρίσης που εμπεδώθηκε από την αρχή της και πάνω στο οποίο βασίζονται οι πολιτικές της κρίσης. Δηλαδή ότι η κρίση οφείλεται στην στρεβλή πορεία της χώρας και στην έλλειψη μεταρρυθμίσεων. Το σχήμα αυτό προβάλλεται και αναδρομικά με μια θεαματική ιδεολογική κατάχρηση της ιστορίας της δημοκρατίας της Βαϊμάρης, η οποία, σύμφωνα με τους θιασώτες του σχήματος αυτού καταλύθηκε όχι από τον Χίτλερ, αλλά από την άνοδο των «άκρων»! Το σχήμα αυτό δηλαδή τείνει να εξελιχθεί σε μια γεωγραφία η οποία αφορά συνολικά την εποχή της δημοκρατίας.

Δεν θα προσθέταμε τίποτε καινούργιο, αν λέγαμε ότι το σχήμα των άκρων εναντίον του μέσου, εξαφανίζει τις αποχρώσεις. Αυτή η βία των κατηγοριοποιήσεων, «με την Ευρώπη ή εναντίον της», με τη «σωτηρία της Ελλάδας ή με την καταστροφή της» είναι σαφής από την έναρξη αυτής της κρίσης. Αλλά τo σχήμα αυτό, βάζοντας την Αριστερά μαζί με το ΛΑΟΣ και ακόμη με την Χρυσή Αυγή, σκοπεύει αφενός να νομιμοποιήσει κόμματα με εγκληματικές πρακτικές, και αφετέρου να απονομιμοποιήσει την Αριστερά συνολικά, υποβάλλοντας και σε διαλυτική πίεση τη ΔΗΜΑΡ. Διαφορετικές ιστορικές καταβολές, διαφορετικά προτάγματα και κουλτούρα διαγράφονται χάριν ευκαιριακών, ανιστόρητων και επιπόλεων επινοήσεων.

Το κυρίως ζήτημα όμως, και το οποίο συνιστά τον κατεξοχήν κίνδυνο, είναι ότι ο πολιτικός εξτρεμισμός δεν βρίσκεται πλέον στα περιθώρια εκτός του πολιτικού συστήματος, αλλά στο κέντρο του. Δεν αναφέρομαι μόνο στη συμμετοχή του ΛΑΟΣ στην κυβέρνηση Παπαδήμου, ούτε στην απρόσκοπτη μεταγραφή των Βορίδη και Γεωργιάδη στη ΝΔ. Αλλά τι συνιστά ο λόγος των Λοβέρδου και Χρυσοχοϊδη για τους «λαθρομετανάστες» και την «υγειονομική βόμβα» που συνιστούν; Πρόκειται για ένα λόγο παρόμοιο με των Ναζί εναντίον των Εβραίων. Τι είναι η επαναφορά της ιδέας στρατοπέδων συγκέντρωσης σαράντα τόσα χρόνια μετά το κλείσιμο της Γυάρου; Τι είναι ο λόγος του Σαμαρά, για «ανακατάληψη των πόλεων», από τους «λαθρομετανάστες»; Ποιος έφερε τα ζητήματα αυτά από τις εξτρεμιστικές άκρες στο κέντρο για να δημιουργήσει αποδιοπομπαίους τράγους για την κρίση, με παρόμοιο τρόπο με τον οποίο οι μειονότητες στοχοποιούνται συχνά, σε συνθήκες κρίσεων;

Αλλά ο εξτρεμισμός του κέντρου δεν περιορίζεται μόνο στο ζήτημα της αντιμετώπισης ενός μεγάλου προβλήματος, του μεταναστευτικού, στο οποίο θυσιάζονται οι αρχές του διαφωτισμού και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που το «κέντρο» επικαλείται συχνά-πυκνά. Αφορά την συνολική πολιτική που εφαρμόζεται στη χώρα. Η φιλοσοφία των μεταρρυθμίσεων που εφαρμόζονται για την αναμόρφωση της χώρας και την υποτιθέμενη έξοδό της από την κρίση, είναι φιλοσοφία των άκρων ή του κέντρου; Διαλύθηκαν οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας, μαζί με το σύνολο της νομοθεσίας που ρύθμιζε της οικονομικές σχέσεις εκμίσθωσης της εργασίας. Ακολουθείται μια πολιτική στην οποία τα βάρη της κρίσης τα επωμίζονται οι αδύναμοι, με την μετατόπιση της φορολογίας από την άμεση στην έμμεση και την καθιέρωση ενιαίου ΦΠΑ, την καθιέρωση flat φόρου. Δεν ανήκαν αυτά, έως πριν λίγα χρόνια σε μια ακραία αναρχοφιλελεύθερη πολιτική φιλοσοφία που εγκαταστάθηκε στο κέντρο της πολιτικής ζωής;

Το σχήμα επομένως των άκρων που υπονομεύουν τη δημοκρατία θέλει να αποκρύψει ότι η δημοκρατία κινδυνεύει, έχοντας δεχτεί ισχυρά πλήγματα, από την επικράτηση του εξτρεμισμού στο κέντρο. Την επικράτηση ενός διπλού εξτρεμισμού που φαίνεται ότι δεν αντιμετωπίζει ζητήματα συγκατοίκησης. Ενός εξτρεμισμού αναρχο- φιλελεύθερου που διαλύει τους κοινωνικούς θεσμούς, και ενός εξτρεμισμού άκρας καταστολής και παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Εκεί βρισκόμαστε. Αυτή είναι τη νέα πολιτική γεωγραφία πρέπει να αναδείξουμε. Γιατί η θεωρία των άκρων που υπονομεύουν τη δημοκρατία θα χρησιμοποιηθεί και στις εκλογές εκβιαστικά, και μετά τις εκλογές για να δείξει τον κίνδυνο της ακυβερνησίας. Πρόκειται για έναν ισχυρό εκβιασμό, ακριβώς γιατί παρουσιάζεται ως προφανές δίλημμα.

    Πηγή: http://antonisliakos.gr/

by Αντικλείδι , http://antikleidi.wordpress.com

Συναφές: 

Βουλήν φανταστική πλην και πραγματική

Υποψήφιοι «ποιητές» του σουρεαλισμού

Σκέψου πριν ψηφίσεις Χρυσή Αυγή

Αξιοι εισί;* Ποια κυβέρνηση αξίζει σε ποιους;

%d bloggers like this: