Τζέημς Σουίλερ – Φεβρουάριος

Μια καμινάδα, αναπνέοντας λίγο καπνό.
Τον ήλιο δεν μπορώ να δω
ούτε να φτιάχνει λίγο ροζ
Ούτε μπορώ καλά-καλά να δω μες στο γαλάζιο .

Το ροζ των πέντε τουλιπών
στις πέντε το απόγευμα τη μέρα πριν από την πρώτη του Μαρτωύ.
Το πράσινο απ’ τους μίσχους και τα φύλλα της τουλίπας
όμοιο με κάτι που δεν μπορώ να θυμηθώ,
βρίσκοντας ένα τριφυλλάκι
πέρα μακριά και πριν από καφό.
Γιατ’ ήτανε Δεκέμβρης τότε
κι ο ήλιος βρίσκονταν στη θάλασσα
δίπλα σ’ εκείνους τους ναούς που πήγαμε να δούμε.
Ένα πράσινο κύμα ανασάλεψε μες στην ιώδη θάλασσα
Όπως το κτίριο του ΟΗΕ στα μείζον’ απογεύματα,
πράσινο και υγρό
καθώς ο ουρανός βάφεται μωβ .
Κάποιες απ’ τις αμυγδαλιές
έχουνε κάποια άνθη, σαν μερικές νιφάδες του χωνιού
που ήρθαν απ’ το πουθενά και έχουνε χρώμα ροζ στο φως.
Μια γκρίζα σιωπή
μες στην οποία τα φορτηγά σαν τα κουτιά φτάνουν
στην Δεύτερη Λεωφόρο
προς τον ουρανό . Μόλις υπερκερνούν τον λόφο.

κοπέλα με τουλίπες -Matisse

Τα πράσινα φύλλα των τουλιπών επάνω στο γραφείο μου
σαν φως χλοερό στη σάρκα,
κι ένα πρασινοχάλκινο καμπαναριό
και μερικές λουρίδες από σύννεφο π’ αρχίζουν να αναλάμ πουν.
Ούτε μπορώ να καταλάβω
πώς όλ’ αυτά δουλεύουνε μαζί
σαν μια γυναίκα που μόλις βγήκε στο παράθυρό της
και στέκεται εκεί γεμίζοντάς το
και νανουρίζει το μωρό στην αγκαλιά της.
Βρίσκεται τόσο μακριά. Να ‘ναι το φως
Που κάνει το μωρό ροζέ ;
Μπορώ και βλέπω τις μικρές γροθιές
και τον σαν από ξύλινο αλογάκι λικνισμό των δύο μαστών της.
Όλα τους γίνονται πω γκρι και πω χρυσά και κρύα.
Δύο λεοντάρια μέγεθος σκυλιού κοιτούν το ένα τ’ άλλο
επάνω στις γωνιές μίας στέγης.
Είναι η σκόνη η ωχρή που είναι μέσα στις τουλίπες.
Είναι το σχήμα μιας τουλίπας
Είν’ το νερό μες στο ποτήρι που μέσα του είναι οι τουλίπες.
Είναι μια μέρα σαν τις άλλες.