Πώς να ψηφίσεις

Ψηφίζουμε προσωπικότητες και όχι υπηρέτες ενός συστήματος. Τα κόμματα φαίνεται να το ξεχνούν. Οι βουλευτές;

Η πολιτική ζωή τns διετίας χαρακτηρίστηκε από τις μετακινήσεις βουλευτών. Με άλλο κόμμα εξελέγησαν, αλλιώς πολιτεύτηκαν, αλλού η ζωή τούς πάει. Οι ανεξάρτητοι της Βουλής αυξάνονταν μήνα με τον μήνα, έκαναν δική τους ομάδα, αυξήθηκαν κι άλλο μέχρι καθείς να αποφασίσει πως θα πορευτεί. Για τον καθένα από αυτούς

αρθρώθηκε κατηγορητήριο: να επιστρέφουν την έδρα στο κόμμα. Κατήλθαν στις εκλογές με σημαία και την πρόδωσαν. Είναι όμως δίκαιο αυτό το αίτημα σε ένα σύστημα όπου οι υποψήφιοι ζητούν σταυρό;

Οι ψηφοφόροι έχουν πολλές επιλογές. Αν θέλουν ψηφίζουν πολιτικάντηδες, αν θέλουν ψηφίζουν τραγουδίστριες, αν θέλουν ψηφίζουν απατεώνες, αν θέλουν ψηφίζουν παλαβούς. Είναι στην κρίση τους. Ψηφίζουν και κόμμα και πρόσωπο. Αν οι υποψήφιοι έμπαιναν στη Βουλή με λίστα, θα ήταν διαφορετική η ισορροπία. Θα βάρυνε περισσότερο ο ρόλος του κόμματος.

Έτσι όπως διαμορφώνονται τα πράγματα, δεν ξέρουμε αν έχει μεγαλύτερη βαρύτητα ο άνθρωπος ή το πλαίσιο που τον περιβάλλει.

Διακινείται μια άποψη που είναι εντελώς αβάσιμη. Λένε δηλαδή ορισμένοι ότι ο ψηφοφόρος πρώτα διαλέγει το κόμμα και μετά τον βουλευτή. Ισχυρίζονται ότι εάν δεν ήταν υποψήφιος στο συγκεκριμένο κόμμα, δεν θα τον είχαν ψηφίσει. Αυτά δεν είναι δημοσιογραφικά φαντασιοκοπήματα – προκύπτουν από συζητήσεις με πολιτικά πρόσωπα που εξανίστανται στην εκδήλωση προσωπικής άποψης, πέρα από την κομματική γραμμή.

Για να δούμε, όμως, τι είναι η γραμμή και τι είναι το κόμμα, αν όχι μια συνεργασία ανθρώπων. Ο αρχηγός του κόμματος είναι άτομο, οι σύμβουλοί του είναι άτομα, οι υπουργοί είναι άτομα. Εφόσον δεν υπάρχει Μωυσής, εφόσον δεν υπάρχουν Γραφές και εάν δεν αναφερόμαστε στο ΚΚΕ, τότε όλα είναι υπό αναίρεση. Ο βουλευτής κρίνει την ιστορική στιγμή. Εκτός αν μιλάμε για ζωντανό που βελάζει και για κόμμα που παραπέμπει σε μαντρί.

Να πούμε και κάτι άλλο. Μιλάμε για θέσεις κομμάτων και ιδεολογία όταν οι θέσεις μεταστρέφονται εντελώς στην πορεία των γεγονότων. Το πιο εύγλωττο παράδειγμα αφορά τη στήριξη των Μνημονίων. Αν λοιπόν ένας αρχηγός τον έναν μήνα εναντιώνεται και τον άλλον υποστηρίζει την εφαρμογή τους, είναι άραγε υποχρεωμένοι οι βουλευτές να τον ακολουθήσουν χωρίς να κρίνουν; Μήπως έχουν δικαίωμα άποψης, μήπως δηλαδή είναι ζήτημα συνείδησης;

Κάπου εδώ ανατρέχουμε στο σύνταγμα. Εκεί υπάρχει απάντηση και είναι σαφής. «Οι βουλευτές έχουν απεριόριστο το δικαίωμα της γνώμης και ψήφου κατά συνείδηση». Εν ολίγοις, ο ψηφοφόρος επιλέγει βουλευτή με την προοπτική ότι εκείvos, όταν ο καιρός θα το απαιτεί, θα αψηφήσει την οδηγία του αρχηγού του και θα πράξει εκείνο που ο ίδιος θεωρεί σωστό. Θα πράξει εκείνο το οποίο θεωρεί ότι εκφράζει τον ψηφοφόρο. Παρεκτός αν θεωρεί όπ ο ψηφοφόρος του βελάζει.

Τούτη η βασική αρχή δεν έχει εμπεδωθεί. Οι αρχηγοί των κομμάτων διαγράφουν τους βουλευτές που διαφοροποιούν τη θέση τους σε μεγάλα θέματα. Η διαγραφή είναι αποπομπή, είναι δηλαδή μια σοβαρή τιμωρία. Εντάξει, δεν έχει κληθεί ο φρούραρχος της Βουλής να συλλάβει διαφωνούντα βουλευτή, όμως κάπου θα πρέπει να καταγραφεί μια ακόμη αρχή του συντάγματος. «Ο βουλευτής δεν καταδιώκεται ούτε εξετάζεται με οποιονδήποτε τρόπο για γνώμη ή ψήφο που έδωσε κατά την άσκηση των βουλευτικών του καθηκόντων».

Κάθε βουλευτής που αποχώρησε ή διαγράφηκε από το κόμμα του έχει τη δική του ξεχωριστή ιστορία. Πιθανώς απομακρύνθηκε για λόγους προσωπικού συμφέροντος, από υστεροβουλία. Πιθανώς να απομακρύνθηκε επειδή δεν ήθελε να προδώσει εκείνους που τον έστειλαν στη Βουλή. Με τον σταυρό λοιπόν διαλέγουμε προσωπικότητες και όχι υπηρέτες ενός συστήματος. Η έδρα δίδεται ονομαστικά, όπως ονομαστικά επιλέγουν οι ψηφοφόροι τους εκπροσώπους τους. Αυτό θα πρέπει να το προσέξουμε: να επιλέξουμε πρόσωπα που θα σκέφτονται, θα αξιολογούν και θα κρίνουν βάσει θέσεων αλλά και κατά περίσταση.

    ~ Λώρη Κεζά

  Πηγή: ΒΗΜagazino

Αντικλείδι , https://antikleidi.com

Συναφές: 

Τι συμβαίνει στο μυαλό του ψηφοφόρου όταν ακούει προεκλογικές υποσχέσεις

Γνωστική ασυμφωνία και αγιοποίηση πολιτικών ηγετών