Γιατί μπαμπά?

Ακολουθεί ένας φανταστικός διάλογος σε ασυνείδητο επίπεδο, ανάμεσα σε ένα παιδί και στο γονιό του.

-“Πες μου μπαμπά τι είμαι.. θα σε πιστέψω γιατί σ’αγαπώ και σε θαυμάζω..δεν έχω άποψη για μένα.. ότι μου πεις θα το πιστέψω και θα συνεχίσω να το πιστεύω για πάντα.. ότι και να γίνει..ότι και να μου λένε οι άλλοι για μένα, εγώ κατά βάθος θα πιστεύω αυτό που εσύ μου έμαθες ότι είμαι”

– “Είσαι παιδί μου για μένα,ότι ήμουν κι εγώ για το δικό μου πατέρα. Αλλά οφείλω να σε προετοιμάσω ότι τα πράγματα δε θα είναι πολύ καλά για σένα σε αυτή τη σχέση. Έχω,βλέπεις, πολλά θέματα με το δικό μου πατέρα. Έχω πολύ θυμό μέσα μου. Δε με βοήθησε να είμαι κάτι καλό.  Συνέχεια μου έδειχνε πόσο κακός ήμουν. Κακός και ανάξιος. Και αυτό πίστεψα κι εγώ για τον εαυτό μου και με αυτό έζησα μετά στα χρόνια που ακολούθησαν. Και μάλλον το ίδιο θα κάνω κι εγώ με σένα”

-“Γιατί μπαμπά; ..γιατί πρέπει να κάνεις το ίδιο;

-“Γιατί αυτό έχω μάθει να κάνω παιδί μου..έτσι μου μάθανε,έτσι κάνω..λες και όλοι αντιπροσωπεύουν τη σχέση μου με τον πατέρα μου και προσπαθώ μέσα από αυτούς να αποκαταστήσω τα θέματά μου μαζί του. Οπότε καταλαβαίνεις τώρα,πόσο δύσκολα είναι τα πράγματα για σένα ε; Αφού το κάνω με όλους τους άλλους,καταλαβαίνεις πόσο δύσκολο μου είναι να μην το κάνω μαζί σου; Στο πρόσωπό σου βλέπω εκείνον..έχεις ακόμη και το όνομά του..στο πρόσωπό σου βλέπω εκείνον..ναι..και χωρίς να το θέλω, όλος μου ο θυμός για κείνον που είναι καλά κρυμένος μέσα μου,κατευθύνεται τώρα σε σένα”

-“Όχι μπαμπά.. μην το κάνεις..δε θέλω..το μόνο που θέλω είναι να με αγαπάς όπως σε αγαπώ κι εγώ.. γιατί δε βλέπεις σε μένα τον εαυτό σου;.. γιατί δεν προσπαθείς να αλλάξεις τη μοίρα των πραγμάτων;”

-“Και τον εαυτό μου βλέπω σε σένα παιδί μου..και κείνη τη στιγμή που το κάνω αυτό..την ίδια στιγμή γίνομαι ο πατέρας μου,χωρίς να το θέλω και σου φέρομαι όπως μου φερόταν και μένα..δεν το θέλω, αλλά συμβαίνει συνέχεια..”

-“Μην το κάνεις μπαμπά..σ’αγαπώ..όχι σαν το μπαμπά σου..εγώ σ’αγαπώ άνευ όρων και ολοκληρωτικά.. αγάπησέ με κι εσύ έτσι.. δε θέλω να θυμώσω κι εγώ μαζί σου όπως θύμωσες εσύ με κείνον”

(Ο μπαμπάς κλαίει με αναφιλητά και κρύβεται στην αγκαλιά του παιδιού του)

-“Θέλω παιδί μου.. θέλω να τα καταφέρω μαζί σου,αλλά δεν ξέρω πως να το κάνω”

-“Σε παρακαλώ μπαμπά.. προσπάθησε.. σ’αγαπώ..”

……………….

Φανταστικός ο διάλογος,αλλά αν για κάποιον που τον διαβάζει,μπορεί να σημαίνει κάτι.. αν του διακινεί συναισθήματα, τότε ίσως αξίζει να ψάξει μέσα του..

__________

   Πηγή:  psychiatrosonline.gr

Αντικλείδι , https://antikleidi.com

Συναφές: 

Ο Μπαμπάς…

‘Πατέρας και κόρη’ – μια βραβευμένη με όσκαρ μικρού μήκους ταινία κινουμένων σχεδίων

Το πάθος της ανατροφής παιδιών – Ένας πατέρας εξομολογείται

Τα 10 πράγματα που ένας γιος χρειάζεται από τον πατέρα του

Η ζωή του μπαμπά