Tag - ετικέτα ιστορίες μπονσάι







Κάφκα: μια μικρή ιστορία σαν …παραμύθι!

pouting-child-girlΕυρισκόμενος ο Κάφκα στο Βερολίνο για ολιγοήμερες διακοπές μαζί με την αρραβωνιαστικιά του Φελίτσε Μπάουερ συνάντησαν στο πάρκο δίπλα από το ξενοδοχείο τους ένα κοριτσάκι που έκλαιγε γοερά. Το ρώτησε γιατί κλαίει και η μικρή μέσα από αναφιλητά απάντησε πως έχασε την κούκλα της. Περισσότερα







5 μικρές “ιστορίες του Κου Κόυνερ”

captive in the mind

Αγάπη για την πατρίδα (μίσος για τους πατριδολάτρες)

Ο κ. Κ. δεν το έκρινε απαραίτητο να ζει σε μια συγκεκρι­μένη χώρα. Έλεγε: Παντού μπορώ να πεινάσω. Κάποτε όμως έλαχε να περνάει από μια πόλη πού την είχε κυριέψει ο εχθρός της χώρας όπου ζούσε. Τον πλησίασε τότε ένας αξιωματικός τού εχθρού και τον ανάγκασε να κατέβει από το πεζοδρόμιο. Περισσότερα







6 “ιστορίες του κου Κόυνερ”

nutshell1

‘Ο κ. Κ. και ή φύση

“Όταν ρώτησαν τον κ. Κ. ποια ήταν ή σχέση του με τη φύση εκείνος αποκρίθηκε: Θα μου άρεσε βγαίνοντας από το σπίτι μου ν’ αντικρίζω κάπου-κάπου και μερικά δέντρα. Προπαντός γιατί με το ν’ αλλάζουν από μέρα σε μέρα κι από εποχή σ’ εποχή πλησιάζουν πολύ στην πραγματικότητα. Περισσότερα




4 μικρές ιστορίες κι ένα ανέκδοτο

exercise-your-brain

Ενας άντρας πάει στον ψυχίατρο επειδή νομίζει ότι είναι νεκρός.” Μετά από μερικές συναντήσεις ο ψυχίατρος καταλαβαίνει πως ο άρρωστός του είναι αμετακίνητος από το παραλήρημά του. Του λέει λοιπόν: «Θα έχετε ακούσει βέβαια πως οι νεκροί δεν ματώνουν». Περισσότερα

Οι άνθρωποι στο χωριό μας

images

Κάποτε στην άκρη ενός χωριού ζούσε ένας γέρος. Μια μέρα ένας ταξιδιώτης που έφτασε στο χωριό από ένα μακρινό τόπο, πλησίασε τον γέρο και ρώτησε: ‘πώς είναι οι άνθρωποι του χωριού; Περισσότερα

Μικρές ιστορίες για τον Παπαδιαμάντη

Papadiamantis me gyalo

Ὁ Παπαδιαμάντης ἦταν κλειστὸς τύπος. Μιὰ φορὰ ὅμως πῆρε τὸ θάρρος καὶ ἀπήγγειλε στὸν Μητσάκη ἕνα ἐρωτικό του ποίημα. Ἐκεῖνος θέλοντας νὰ τὸν πειράξει:

Περισσότερα

Κουρτ Τουχόλσκι – Ο ψύλλος

117968Στο νομό Γκαρντ -πολύ σωστά, εκεί που βρίσκεται η Νιμ και η Γέφυρα του Γκαρντ: στη Νότια Γαλλία εκεί, σ’ ένα ταχυδρομικό γραφείο, ήταν υπάλληλος μια αρκετά ηλικιωμένη δεσποινίδα, που είχε μια κακή συνήθεια: άνοιγε λιγουλάκι τα γράμματα και τα διάβαζε. Αυτό το ‘ξερε όλος ο κόσμος. Περισσότερα