Κατηγορία -Κοινωνία

Κοινωνία

Δέκα αρχές του μηχανισμού της συνωμοσιολογίας

Παρά το γεγονός ότι έχουν πολύ διαφορετικούς στόχους, οι συνωμοσιολογικές ρητορικές παρουσιάζουν μεγάλη σταθερότητα. Προκύπτουν από μια συγκεκριμένη διαδικασία, της οποίας μπορούμε να αναδείξουμε τους κυριότερους μηχανισμούς.

Περισσότερα




Πώς να περιγράψεις αυτό το μέλλον;

Σε όλες τις συζητήσεις που κάνω τον τελευταίο καιρό για το μέλλον (για το τι πρέπει να γίνει για το ένα ή το άλλο θέμα, τι πρέπει να κάνουμε ως χώρα ή ως πολίτες), υπάρχει πάντα ένα κοινό υπόβαθρο, ένας άγραφος κανόνας, μια συμφωνία ανάμεσα στους συμμετέχοντες που απλά υπονοοείται: ότι τα πράγματα στο μέλλον θα είναι λίγο-πολύ όπως είναι τώρα, ίσως λίγο διαφορετικά, λίγο πιο εξελιγμένα, αλλά πάντως παρόμοια.
Περισσότερα




Γιατί κάποιοι πετυχαίνουν σε ό,τι κι αν κάνουν;

Κεντρική ψαραγορά. Τετάρτη μεσημέρι. Κάτι σαν ανατολίτικο παζάρι. Χάνομαι στις μυρωδιές και στις φωνές. Περπατάω και χαζεύω. Με έχουν πάρει είδηση οι ψαράδες και δεν μου κολλάνε. Ξαφνικά σταματάω σε ένα ψαράδικο, χωρίς να ξέρω γιατί. Αφού είναι όλα τα ίδια, αναρωτιέμαι. Και όμως, αυτό διαφέρει.

Περισσότερα




Ν. Δήμου – Στην άλλη ζωή…

Μεγαλώνοντας στενεύουν τα περιθώρια. Όχι μόνο του χρόνου αλλά και των δυνατοτήτων.

Όμως υπάρχουν πράγματα που θέλω οπωσδήποτε να τα ζήσω. Μου είναι π.χ. αδιανόητο να εξαφανιστώ από αυτό τον κόσμο χωρίς να έχω περιηγηθεί την Ινδία. Έχω ασχοληθεί χρόνια με την ιστορία και την σκέψη της, έχω γράψει βιβλία, έχω μελετήσει την τέχνη της. Από τον καιρό που, παιδί, διάβαζα Κίπλινγκ, νοσταλγώ την Ινδία. Αλλά δεν μπόρεσα ποτέ να πάω. Και φυσικά δεν ήθελα να την επισκεφθώ με τουρ πακέτο – αλλά μόνος και με άφθονο χρόνο στη διάθεσή μου. Ε, όταν είχα τις αντοχές δεν είχα τα μέσα – μετά δεν είχα τις δυνάμεις.

Και κάτι πιο κοντινό: δεν έχω αποβιβαστεί στα περισσότερα ελληνικά νησιά. Στο Ιόνιο κάτι γίνεται (μου λείπουν οι Παξοί). Πρόπερσι συμπλήρωσα με τα υπέροχα Κύθηρα. Αλλά στο Αιγαίο – πανωλεθρία! Ούτε το 15%. Χάλια και στα Δωδεκάνησα και τις Σποράδες.

Αν πείτε για τα βιβλία που δεν έχω διαβάσει… τραγωδία! Και κάθε μέρα πληθαίνουν.

Κι επειδή μου είναι αδιανόητο πως θα φύγω πεινασμένος και στερημένος, άρχισα να πιστεύω πως – δεν είναι δυνατόν! – θα υπάρχει και άλλη ζωή. Δεν μπορεί όποιος μας έπλασε (ο Θεός, η Φύση) να έβαλε μέσα μας τόσες επιθυμίες, ανάγκες, μεράκια, σεβντάδες – χωρίς να φροντίσει για την εκπλήρωσή τους. Θα ήταν άδικο!

Κάποιος θα με ρωτήσει: – ποιος σου είπε πως η ζωή είναι δίκαια;

Λογικά σωστό. Κανείς. Αλλά αυτό δεν με εμποδίζει από το να ονειρεύομαι μία ακόμα ζωή. Όχι, δεν με ενδιαφέρουν τα συννεφάκια και οι άρπες του Παραδείσου, ούτε τα ουρί και τα πιλάφια των Μουσουλμάνων. Απλή ζωή θέλω, σαν αυτή που έζησα, αλλά μεγαλύτερη ακόμα σε πλούτο και διάρκεια… Ίσως και να ανανεώνεται στο τέλος.

Τι θα έκανα στον επόμενο βίο μου; Να ένας πρώτος, πρόχειρος κατάλογος. Ξεκινώντας με τα πράγματα που δεν προλαβαίνω πια ούτε να ονειρευτώ:

Θα άλλαζα τέχνη και επάγγελμα. Από συγγραφέας, θα γινόμουν μουσικός. Από μικρός το επιθυμούσα – δεν μου το επέτρεψαν. Έτσι προσπάθησα να κάνω (μάλλον ανεπιτυχώς) μουσική με τις λέξεις.

Θα σπούδαζα μουσική, όχι μόνο θεωρητικά (όπως ήδη έκανα σ’ αυτή τη ζωή) αλλά και στην πράξη. Όργανο! Εκτελεστής – βιρτουόζος. Ίσως και συνθέτης;

Θα έδινα μεγαλύτερη προσοχή στο σώμα μου. Δεν θα πέρναγα τα μαθητικά μου χρόνια  κρυμμένος στις βιβλιοθήκες, αποφεύγοντας τα μαθήματα σωματικής αγωγής. (Τα θεωρούσα χάσιμο χρόνου). Θα έκανα και κάποιο σπορ – έτσι ώστε να διατηρήσω την φόρμα μου. Τώρα ξέρω…

Κι από εκεί και πέρα τα ίδια που έκανα σε αυτή τη ζωή, σε ακόμα μεγαλύτερη κλίμακα. Διάβασμα, σχέσεις, ταξίδια.

Α, βέβαια, θα χρειαζόμουν και κάποια δουλειά, για βιοπορισμό. Αν τα κατάφερνα, θα ακολουθούσα την συνταγή αυτής της ζωής. Θα νοίκιαζα το μυαλό μου για μερικά χρόνια και με τα έσοδα αυτά θα πορευόμουν τα υπόλοιπα. Κάτι θα κέρδιζα κι από την τέχνη μου –

όπως έκανα τώρα, με τα βιβλία.

Τα χρήματα είναι πολύ σημαντικά, όχι γι’ αυτά που σου επιτρέπουν να κάνεις – αλλά γι αυτά που σου δίνουν την δυνατότητα να αποφύγεις. Στο σημερινό σύστημα (που μάλλον δεν θα έχει αλλάξει) είναι ο πρώτος παράγοντας ανεξαρτησίας. Έντεκα παραιτήσεις μου το απέδειξαν.

Α, ναι – και ίσως να ζούσα σε άλλη χώρα (κάποια κεντροευρωπαϊκή κατά προτίμηση) κάνοντας πάντα διακοπές στην Ελλάδα.

Κι αν δεν υπάρξει άλλη ζωή; Η – ακόμα χειρότερα – αν ισχύει η πίστη τόσων λαών στην μετεμψύχωση και ξαναζήσω σαν άλλο ον – π. χ. κατσαρίδα;

Ε, λοιπόν, σε αυτή την περίπτωση θα γίνω η πιο ενοχλητική και αντιπαθητική κατσαρίδα όλων των εποχών. Για να εκδικηθώ όσους θα ζουν, ενώ εγώ θα έρπω!

***

Πηγή: doncat

Αντικλείδι , https://antikleidi.com




Matt Ridley – Το άτομο στην κοινωνία

Η ανθρωπότητα απαρτίζεται από ξεχωριστά άτομα. Κάθε άνθρωπος διαφέρει από κάθε άλλον. Οι κοινωνίες που αντιμετωπίζουν τους πολίτες τους σαν πανομοιότυπα πιόνια σύντομα βυθίζονται σε αξεπέραστα αδιέξοδα.

Περισσότερα




Η εύκολη ζωή

Θες να σου πω τι είναι για μένα εύκολη ζωή; Είναι να περπατάω στον δρόμο νιώθοντας σιγουριά ότι δεν θα πέσει κανένας πάνω μου να με πάρει σβάρνα. Να βγάζω το παιδί μου έξω βόλτα και να ξέρω ότι δεν θα συναντήσω με το καροτσάκι κάποιο αυτοκίνητο παρκαρισμένο πάνω στο πεζοδρόμιο που θα με αναγκάσει να το βγάλω στον δρόμο.

Περισσότερα




Ν. Σεβαστάκης – Η δημοκρατία μας και οι μεγάλες καταστροφές

H φετινή 24η Ιουλίου σημαδεύτηκε από τον θάνατο πολλών δεκάδων ανθρώπων και μια ανυπολόγιστη καταστροφή στη φύση και σε περιουσίες. Η ημερομηνιακή σύμπτωση ανάμεσα σε μια μέρα χαράς – για την αποκατάσταση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας στη χώρα – και στο τωρινό πένθος γεννάει μια επώδυνη σκέψη: η ομαλή πολιτική ζωή δεκαετιών, με τις εξάρσεις και τις κρίσεις της, δεν συνοδεύτηκε από μια νέα συνείδηση των απειλών για τον δημόσιο χώρο, το περιβάλλον, για αυτό που ο Χάιντεγκερ ονόμαζε το «κατοικείν».

Περισσότερα




Ελλάδα, η πατρίδα του «γιατί;»

Φωτιά: Στα 40 μου είμαι πια πολύ μεγάλος για να έχω αρκετές αναμνήσεις και πολύ μικρός για να αφήσω τη ζωή να με πάει όπου θέλει. Πρέπει να θυμάμαι. Δεν πρέπει να ξεχνάω. Πρέπει να παλεύω. Δεν πρέπει να παραδίνομαι. Δεν ξεχνώ τις πυρκαγιές του 1995 και του 2007… Δεν ξεχνώ τις πλημμύρες. Δεν ξεχνώ το Σάμινα. Δεν ξεχνώ τα Τέμπη και τον Μαλιακό. Δεν ξεχνώ… Θυμάμαι.
Περισσότερα

Πολυπολιτισμικότητα: Η θετική εκδοχή

Πολλές φορές ο τρόπος και ο κωδικός με τον οποίο κατανοούμε και αξιολογούμε το επίπεδο (κοινωνικό, πολιτιστικό, πνευματικό, ηθικό…) μιας κοινωνίας είναι συνάρτηση του επιθέτου – των που τη συνοδεύουν. Κατά καιρούς τα επίθετα που συνόδεψαν-ουν την κοινωνία είναι: Ταξική, Καταναλωτική, Ανοιχτή, Φοβική, Ανεκτική….. Σε όλα αυτά τις τελευταίες δεκαετίες προστέθηκε και ο χαρακτηρισμός πολυπολιτισμική.

Περισσότερα

Έχουμε μάθει να φεύγουμε

Μεγαλώσαμε με το «έχει ο Θεός» και το «κάτι θα γίνει». Όποτε βρίσκαμε τοίχο ή αδυνατούσαμε να αναλύσουμε τα δεδομένα, επινοούσαμε μια παρηγοριά που δεν είχε να κάνει με τον ορθολογισμό, αν και στην ουσία από εκείνον ζητούσαμε να μας σώσει. Από κάποιον που θα κάνει κάτι ορθολογιστικό, όχι κάποιο θαύμα που θα στηρίζεται στο πουθενά, στο τίποτα.

Περισσότερα

Πολυπολιτισμικότητα: Οι αρνητές

Ο σύγχρονος κόσμος και ιδιαίτερα η Ευρώπη δομήθηκε «διοικητικά» πάνω στην «αρχή της εθνότητας» που κυριάρχησε ως ιδέα κατά τα τέλη του 18ου αιώνα και τον 19ο. Σύμφωνα με αυτή κάθε έθνος θα μπορούσε να υπάρξει ως κράτος. Το κράτος – έθνος περιέλαβε και αφομοίωσε διάφορες εθνότητες σε έναν ευρύτερο πολιτιστικό χώρο. Έτσι, σιγά –σιγά σφυρηλατήθηκε η εθνική ενότητα που χάρισε στα άτομα την ασφάλεια και το αίσθημα του «ανήκειν».

Περισσότερα

Η “αστική αξιοπρέπεια”: Η ιδέα που δημιούργησε τον σύγχρονο κόσμο

Όταν κανείς σκέφτεται την εντυπωσιακή βελτίωση των συνθηκών ζωής που σημειώθηκε τους τελευταίους δύο αιώνες, δεν μπορεί παρά να αναρωτηθεί ποιες είναι οι αιτίες μιας τόσο ριζικής αλλαγής: πώς εξηγείται η χωρίς προηγούμενο αύξηση του κατά κεφαλήν εισοδήματος που έχει γνωρίσει ο κόσμος από το 1800;
Περισσότερα

Η σκοτεινή και ψεύτικη Ελλάδα

Αυτή η χώρα όσες επενδύσεις και να φέρει, όση ανάπτυξη κι αν μετρήσει, αν δεν έρθουν γενιές που θα κοιτάξουν κατάματα την ανελευθερία και τους φονταμενταλισμούς που απλώνονται αργά δεν θα σωθεί ποτέ

Περισσότερα

Εφυγαν και έριξαν μαύρη πέτρα – Η χαρτογράφηση του ελληνικού brain drain

Μία εκτενής χαρτογράφηση της σύγχρονης ελληνικής μετανάστευσης προκύπτει από την έρευνα της ICAP People Solutions, που για 4η συναπτή χρονιά διενεργεί ηλεκτρονικά, αυτή τη φορά σε δείγμα 1.068 Ελλήνων εργαζομένων σε συνολικά 61 χώρες. Μία σειρά από δυσάρεστες αλήθειες αναδεικνύονται από τις απαντήσεις των συμμετεχόντων.
Περισσότερα

Πόσο αλλάζει τη ζωή μας η 4η Βιομηχανική Επανάσταση

Ρομπότ και τεχνητή νοημοσύνη δοκιμάζουν τις κοινωνικές, πολιτικές, στρατιωτικές και γεωπολιτικές σχέσεις και επαναπροσδιορίζουν τη σχέση ανθρώπου – μηχανής.
Περισσότερα

Η άλλη όψη της συμπόνιας

Ο Δαλάι Λάμα είχε ορίσει τη συμπόνια ως «το ενδιαφέρον μας για τον πόνο των άλλων και τη δέσμευσή μας να τους ανακουφίσουμε» και συμβούλευε τους ανθρώπους να στρέψουν την προσοχή τους στη συμπόνια, αν θέλουν να είναι ευτυχισμένοι τόσο οι ίδιοι, όσο και οι φίλοι τους. Στις μέρες μας η συμπόνια κατέχει κεντρική θέση στο λεξιλόγιό μας, αποτελώντας μια έννοια που μελετάται συνεχώς από τους επιστήμονες και οδηγώντας τους συχνά σε ενδιαφέροντα κι απροσδόκητα ευρήματα.
Περισσότερα

Ν.Δήμου – Ο Μαύρος Ιός

Ένας ιός πλανάται πάνω από την Ευρώπη. (Συνειδητή παράφραση του Κομμουνιστικού Μανιφέστου – πρώτη έκδοση 1848). Ένας ιός που προκαλεί περίεργα (αλλά και επικίνδυνα) συμπτώματα. Προσβάλει την μία χώρα μετά την άλλη και τα αποτελέσματα μοιάζουν πολύ. Τελικά αυτός ο ιός μπορεί να αποδειχθεί μοιραίος για το μέλλον της Ευρώπης και των κατοίκων της. Όπως η Μαύρη Πανώλης του 1350…

Περισσότερα

Κριτική: Δύναμη αλλαγής

«Ο τρίτος στυλοβάτης της ιστορίας είναι κάποιος που μας αναγκάζει να αναθεωρούμε αυτά που ξέρουμε, μας υποχρεώνει να αμφιβάλουμε και που μας καταδικάζει να δυσπιστούμε για το κατά πόσο οι απαντήσεις μας είναι οριστικές και αμετάκλητες» (Χόρχε Μπουκάι).

Περισσότερα

Η ιερή θεία της Λέρου (μέσα μας)

Δεν φταίμε όλοι για το πώς ενεργούσαν τα κτήνη της Λέρου. Ετούτος ο πλανήτης φιλοξενεί και τέρατα πίσω από κλειστές πόρτες. Και δεν ήμαστε όλοι Λέρος. Μέσα μας είμαστε η θεία. Εκείνη η θεία που σκίστηκε για να βρεθεί λύση, έχοντας απέναντί της έναν βίαιο αλκοολικό με σύμμαχο τη γυναίκα του.
Περισσότερα

Γεννηθήκαμε σίγουροι

Oι περισσότεροι γεννηθήκαμε σίγουροι. Τα ξέραμε όλα από πολύ μικροί. H διάκριση σωστού από λάθος ήταν περασμένη στον γενετικό μας κώδικα ή μας την είχε κάνει δώρο κάποιο πνεύμα που περνούσε από πάνω μας την ώρα που γεννιόμασταν. Ο μανιχαϊστικός τρόπος διαχωρισμού του κόσμου και των ανθρώπων ήταν ένα απίστευτα βολικό σχήμα – και ιδιαίτερα άκοπο – να αυτοεπιβεβαιωνόμαστε διαρκώς, δίχως ίχνος αμφισβήτησης και χωρίς το μεγάλο ξεβόλεμα που απαιτούν οι αλλαγές και η αυτοκριτική.

Περισσότερα

Γεννήθηκα στη Σαλονίκη


Η βαθιά Θεσσαλονίκη δεν είναι απλώς συντηρητική. Είναι σκοτεινή. Είναι η πόλη των φαντασμάτων που λέει ο Μαζάουερ. Θέλει να κλαψουρίζει μόνο για τα ελληνικά σύμβολά της. Για αυτό μισεί τον Μπουτάρη. Γιατί δεν την αφήνει ήσυχη να βολεύεται στο θυματοποιημένο ναρκισσισμό και στα ψέματα της Περισσότερα

Η ψυχολογία της μάνας-Μήδειας: Τι οδηγεί νέες κοπέλες να σκοτώνουν τα μωρά τους;

Tο υποψιαζόμασταν, αλλά δεν θέλαμε να είναι αλήθεια… Ο λόγος για την είδηση, ότι το μωρό που βρέθηκε νεκρό πριν μερικούς μήνες σε κάδο απορριμμάτων στην Πετρούπολη, δολοφονήθηκε από την ίδια του τη μητέρα και πετάχτηκε εκεί από την γιαγιά του. Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, η 19χρονη που το έφερε στον κόσμο υγιές και αρτιμελές, το έπνιξε με τα ίδια της τα χέρια, ενώ η 52χρονη μάνα της το πέταξε στα σκουπίδια.
Περισσότερα

Όταν οι επιθυμίες «μετονομάστηκαν» σε ανάγκες

Ο πλούσιος  κόσμος των λέξεων σου προσφέρει πληθώρα επιλογών ώστε να συντάξεις – ανάλογα με το τι επιδιώκεις – ένα μήνυμα σαφές και εύκολα κατανοητό ή ελλιπές και ενδεχομένως παραπλανητικό. Στη δεύτερη περίπτωση «παίρνεις βοήθεια» από κάποιες λέξεις που εμφανίζονται «γειτονικές» αλλά στην πράξη η εννοιολογική απόσταση που τις χωρίζει αριθμεί εκατοντάδες χιλιόμετρα!
Περισσότερα

Τεχνητή Νοημοσύνη και Αυτοματισμός – Η μεγάλη συρρίκνωση της μεσαίας τάξης

Το πιο πρακτικό πρόβλημα που ήδη αντιμετωπίζουμε σήμερα είναι ότι αν και οι νέες τεχνολογίες και οι αλγόριθμοι βοηθούν στην πιο αποδοτική λειτουργία τομέων της ανθρώπινης δραστηριότητας ωθούν και ένα μεγάλο αριθμό αυτών των ανθρώπων που αποτελούσαν τμήμα τους, στην ανεργία.
Περισσότερα

Η γενιά των κομπάρσων

Είναι Κυριακή. Ξυπνάω το πρωί δίχως ξυπνητήρι και αυτό μόνο του αποτελεί ένα είδος ευτυχίας. Αμέσως το χέρι μου πηγαίνει στο κινητό μου χωρίς προφανή λόγο. Ανοίγω μηχανικά το wi-fi και μπαίνω στο πολυφημισμένο facebook. Αρχίζω να κατεβαίνω κάτω στην αρχική σελίδα ενώ ταυτόχρονα απαντάω σε μηνύματα φίλων.

Περισσότερα

Η ανθρωπότητα στα καλύτερά της

Όπως προδίδει και ο τίτλος, η θέση που θα γίνει προσπάθεια να δομηθεί στη συνέχεια του άρθρου, θα ακουστεί εκ πρώτης όψεως λίγο παράδοξη. Σε ευθεία αντιπαραβολή με το σημερινό μικροκλίμα παρακμής της ελληνικής κοινωνίας, θα προσπαθήσω να τεκμηριώσω, με την βοήθεια πολύ συγκεκριμένων στοιχείων, το κατά πόσο ο 21ος αιώνας είναι η καλύτερη εποχή που έχει ζήσει ποτέ η ανθρωπότητα συνολικά.

Περισσότερα

Ο Μάης του ’68: Νοσταλγία ή διάψευση;

«Εγώ είμαι τέκνο της Ανάγκης κι ώριμο τέκνο της Οργής»

Ο Γαλλικός Μάης του 1968 σε κάποιους ηλικιωμένους διεγείρει τη μνήμη και διευρύνει τα όρια και την ένταση της νοσταλγίας τους. θυμούνται την εφηβεία τους, τα ανεκπλήρωτα όνειρά τους και όλα εκείνα τα γεγονότα που άλλαξαν τη ζωή τους, έστω και για λίγες μέρες. Περισσότερα

Η ανθρωπινότητα του κακού

Ο Εντγκάρ Μορέν γεννήθηκε στο Παρίσι από γονείς Εβραίους της διασποράς, που έζησαν χρόνια στη Θεσσαλονίκη. Μετά από τη διαγραφή του από το γαλλικό ΚΚ (1951) παραμένει πολιτικά αυτόνομος στο χώρο της ριζοσπαστικής αριστεράς. Το 1957 μαζί με τον Κ. Αξελό ίδρυσε το περιοδικό Arguments και έχει διατελέσει διευθυντής ερευνών στο Εθνικό Κέντρο Επιστημονικών Ερευνών της Γαλλίας.

Περισσότερα