Κάποια μέρα θα γυρίσω να βοηθήσω στην αλλαγή

357552-mike-sol_alone-2

Είμαι Έλληνας. Πάντοτε ήμουν και ένιωθα Έλληνας. Έχω βαθιά υπερηφάνεια και πόνο κρυφό για την Ελλάδα. Η Ελλάδα όμως με έδιωξε. Δεν έχει μάθει να αγαπάει τα παιδιά της.Οι συνθήκες οι οικονομικές, η αστάθεια, τα κελεύσματα ενός καλύτερου και πιο αισιόδοξου μέλλοντος, με οδήγησαν στη δύσκολη απόφαση του δρόμου της ξενιτιάς. Προσέξτε, όχι η δειλία μου, όχι η βολή μου, η ελπίδα μου για ένα πιο φωτεινό μέλλον για μένα και τα παιδιά μου.

Ένα έχω μάθει όλα τούτα τα χρόνια. Η ιδεολογία είναι πολυτέλεια. Πρέπει να ναι κανείς χορτάτος στην κοιλιά για να μπορεί νηφάλια να σκεφτεί να κρίνει να αξιολογήσει. Εγώ πάντοτε ήμουν πολιτικό ον, η φτώχεια όμως και η ανέχεια δεν μου επέτρεψαν ποτέ να τις αψηφήσω, να τις βγάλω από το μυαλό μου. Εδώ στα ξένα τις έβγαλα. Περνάω καλά. Αξιοποιούνται οι ικανότητες μου πιο αξιοκρατικά, έχω μια καλή ποιότητα ζωής, έκανα ένα καλό κομπόδεμα. Τα παιδιά μου πάνε σχολείο σε σταθερές καταστάσεις χωρίς αβεβαιότητα, με πρόγραμμα και συνοχή.

Κάτι μου λείπει όμως. Νιώθω ένα κενό. Σαν να κλαίω κάποιον πεθαμένο που όμως δεν πέθανε. Βρίσκεται κάπου στο πανέμορφο νοτιοανατολικό άκρο της Μεσογείου. Τη πατρίδα των προγόνων μου, εκεί που μεγάλωσα, πόνεσα, αγάπησα, έμαθα, απογοητεύτηκα, ονειρεύτηκα. Η μητριά χώρα που με φιλοξενεί είναι δοτική, δεν παύει όμως να είναι μητριά. Η Μάνα χώρα, είναι σκληρή, με λησμόνησε, ούτε δικαίωμα ψήφου δεν μου έχει δώσει.

Όμως εγώ την αγαπώ, τη βοηθάω όσο μπορώ τη στηρίζω άμεσα η έμμεσα, μιλάω για αυτήν, δια στόματος της, γιατί η ύπαρξη μου είναι η φωνή της. Οργανώνω ομίλους ομογενών, προσπαθούμε να κάνουμε δωρεές του ιδρώτα και του μόχθου μας στη μαμά πατρίδα ειδικά τώρα που βασανίζεται από ανεπιτήδευτους Αλμπάνηδες που εμπορεύονται την ελπίδα.

Κάποια μέρα θα γυρίσω. Να βοηθήσω στην αλλαγή. Το λέω και γελώ μόνος μου. Ο εαυτός μου δεν με πιστεύει. Δεν πιστεύει ότι θα αφήσω τη βολή μου για την αβεβαιότητα, την αξιοκρατία για την πελατειακή σχέση, την οργάνωση για την ιδεοληψία. Και όμως πεισμώνω. Προέρχομαι από τη μήτρα του πολιτισμού, του έρωτα, της τέχνης.

Ελλάδα έφτασε η στιγμή που θα έρθω.

Περίμενε με.

 ~ Ανδρέας Καραγιάννης, Πολιτικός επιστήμονας – Συγγραφέας

205839_10151230813613185_398950671_n

_______________

  Πηγή: ekklisiaonline.gr

by Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Συναφές: 

180 μέρες μετανάστης

Πόσο βολεμένοι είναι οι «βολεμένοι» του εξωτερικού;

Γιατί έφυγα από την Ελλάδα, πολύ πριν την κρίση (και γιατί δεν θα ξαναγυρίσω)

Γιατί έφυγα από την Ελλάδα, πολύ πριν την κρίση (και γιατί δεν θα ξαναγυρίσω) – part2

Μεγαλώσαμε τα παιδιά μας σαν πρίγκιπες, που στα δύσκολα δραπετεύουν 

Ναι, θα έφευγα 

Το δίλημμα “μάχη ή φυγή”  

Πιστεύεις ότι το να φύγεις είναι εύκολο?  

Το να φεύγεις είναι πάντα το εύκολο…

Too Young To Die, ρε!

Μου διώχνετε τους φίλους μου 

…πόσο αποφασισμένοι είμαστε τελικά να φύγουμε;

Μείνε να το παλέψουμε

Κάποτε θα φύγω…

4 CommentsLeave a comment

  • θα ηθελα πολυ να επικοινωνησω με τον κυριο ΑΝΔΡΕΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ,εαν το επιθυμει και ο ιδιος

  • Λίγο ως πολύ το άρθρο σας έχει ενα απολογητικό τόνο. Γιατί αυτό; Έχετε κάνει μια επιλογή , που όπως περιγράφετε , σας έχει δικαιώσει. Σίγουρα δε έχετε καμμιά υποχρέωση να απολογείσθε δεδομένων των συνθηκών που σας ανάγκασαν να λειτουργήσετε έτσι.
    Όσο για τον εαυτό σας καλά κάνει και γελά μαζί σας όταν λέτε πως κάποια μέρα θα επιστρέψετε να βοηθήσετε στην αλλαγή. Ξέρετε…θέλει μαγκιά για να αρνηθείς της σιγουριάς τα κυβικά – όπως λέει και το σχετικό άσμα- όμως περισσότερη μαγκιά να μείνεις και να παλεψεις…..

Leave a Reply

%d bloggers like this: