Θεοί, κατοικίδια ή μυρμήγκια;

humans-becoming-gods-pets-ants

Η τεχνητή νοημοσύνη θα μπορούσε να αποδειχθεί ό,τι χειρότερο για την ανθρωπότητα, προειδοποίησε για πολλοστή φορά ο διάσημος κοσμολόγος Στίβεν Χόκινγκ, επιχειρώντας να μας σύρει μακριά από τα σημερινά «τιποτένια» σφαγεία σε ένα απείρως πιο τρομακτικό αύριο. Το μεγαλύτερο ανθρώπινο επίτευγμα θα είναι και το τελευταίο, είπε, αν δεν βρεθούν τρόποι να αποφευχθούν οι κίνδυνοι από την ανεξέλεγκτη ανάπτυξη των υπολογιστών.

«Θα είμαστε θεοί; Θα είμαστε κατοικίδια; Ή μήπως μυρμήγκια που θα μας πατούν; Δεν ξέρω.», αναρωτήθηκε πρόσφατα ο Στιβ Βόσνιακ, εκ των συνιδρυτών της Apple. Λογισμικά έχουν περάσει το «τεστ Τούρινγκ» (δοκιμασία που επινόησε ο Βρετανός μαθηματικός Αλαν Τούρινγκ το 1950, που δείχνει αν μια μηχανή έχει ανθρώπινη ευφυΐα), φυτεύοντας τον φόβο ότι οι νοήμονες μηχανές σε μερικές δεκαετίες θα υποδουλώσουν το είδος, θα εξοντώσουν τον άνθρωπο. «Είναι σαν να κάνουμε συμφωνία με τον διάβολο», είπε ο Ελον Μασκ, ο ιδρυτής της αυτοκινητοβιομηχανίας ηλεκτροκίνητων Tesla και της εταιρείας διαστημικών οχημάτων SpaceX, ο οποίος προσέλκυσε τα φώτα της δημοσιότητας υποθέτοντας ότι μπορεί να ζούμε σε μια εξομοίωση του σύμπαντος, σε ένα Matrix…

Για να επανέλθουμε στην πραγματικότητα: ήδη υπάρχουν Ι.Χ. χωρίς οδηγό, μηχανές σε ρόλο γιατρού για αυτόματες διαγνώσεις ασθενειών, ρομπότ που κερδίζουν παγκόσμιους πρωταθλητές σε παιχνίδια, που μετατρέπουν μια εικόνα σε μουσική, που επιδεικνύουν αντανακλαστικά, 250 ταχύτερα από τα ανθρώπινα σε προσομοιώσεις αερομαχιών…

Ο διευθυντής Μηχανικής της Google Ρέι Κουρτσβάιλ πιστεύει ότι μια τεχνητή νοημοσύνη με αυτοεπίγνωση, που θα είναι ένα δισεκατομμύριο φορές πιο ισχυρή από όλα τα ανθρώπινα μυαλά στον πλανήτη, θα συντρίψει την ανθρώπινη νοημοσύνη μέχρι το 2045. Κατά τον εφευρέτη και μελλοντολόγο (για ορισμένους νάρκισσο με εμμονή στην αθανασία) Κουρτσβάιλ, θα θωρακιστούμε απέναντι στο τσουνάμι των δυνατοτήτων της τεχνητής ευφυΐας μόνο αν εμφυτεύσουμε, μέχρι το 2035, στους εγκεφάλους μας μικρορομπότ που θα μας καταστήσουν ισότιμους αντίπαλους των μηχανών. Θάνατος του βιολογικού ανθρώπου;

00199_robotic_head_thumb-548391

Μετεξέλιξή του σε μια διασταύρωση ζώντος οργανισμού και μηχανής, ένα ανατριχιαστικό υβρίδιο υπό συνεχή αναβάθμιση; Πρόκειται για ένα φρικώδες σενάριο, μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας.

Η μόνιμη αντίσταση των πιο προσγειωμένων; «Αυτό που θα λείπει πάντοτε από τις μηχανές είναι η συνείδηση, η ικανότητα να γνωρίζει και να κατανοεί κάποιος τον εαυτό του, τα συμβαίνοντα, τη θέση του στον κόσμο, τον αντίκτυπο των πράξεών του». Αυτό είναι ίσως το «όπλο» μας, μακριά από μελλοντολογίες ή αναχρονισμούς απογυμνωμένων συμβόλων, η συνείδηση: ο χώρος μέσα από τον οποίο αναβλύζει η ονειρώδης φαντασία, η υποκειμενικότητα, η πνευματικότητα, όπου αφομοιώνεται η εμπειρία, όπου βιώνονται οι ταλαντεύσεις ανάμεσα στον ορθό λόγο και την ουτοπία, όπου συμμαχούν η ρήξη και η συνέχεια, η αλληγορία και η ειρωνεία.

Συνείδηση, η προέκταση ενός ενδότερου κόσμου, όπου επιχειρούν να ισορροπήσουν η θύελλα και η γαλήνη, η μεγαλοφυΐα και η ανοησία, η τρέλα της επικυριαρχίας και το ένστικτο αυτοσυντήρησης. Ως γνωστόν, οι άνθρωποι δεν ξεδιψούν μόνο σε βουβές και άχαρες πηγές, αλλά και σε ωκεανούς επινοητικότητας, δεν ποδοπατούν μόνον αλλά και αναστηλώνουν τα μυστικά της δύναμής τους. Συνείδηση. Το σωτήριο κοίταγμα της εικόνας μας σε μια φευγαλέα αντανάκλαση.

__________________

    ~ Τασούλα Καραισκάκη

      Πηγή: kathimerini.gr

by Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Συναφές: 

Τεχνητή νοημοσύνη: Ευλογία ή κατάρα;

Γιατί η τεχνητή νοημοσύνη θα σκοτώσει τον καπιταλισμό

Ποιες δουλειές θα επιβιώσουν την εποχή των ρομπότ;

1 σχόλιοLeave a comment

  • Κατά τη γνώμη μου, αυτές οι μελλοντολογικές ανησυχίες θα είχαν βάση, αν θα ήταν πιθανό να φτιάξουμε κάποτε μηχανές που θα είχαν προσωπική (και όχι δημιουργημένη – data και φυτεμένη από εμάς) κρίση, βούληση, συνείδηση και θα αυτοαναπαράγονταν.

    Το ότι, ήδη από δεκαετίες, έχουμε δημιουργήσει μηχανές που κατασκευάζουν με απόλυτη ακρίβεια σε λεπτά ή δευτερόλεπτα ό,τι ο άνθρωπος θα ήθελε μέρες ή ώρες, είναι το πραγματικά και πρακτικά το πιο ανησυχητικό για την ανθρωπότητα. Γιατί, ενώ δεν έχουμε βρει “αντίδοτα” για τις κοινωνικές – εργατικές επιπτώσεις του, εξακολουθούμε να το εξελίσσουμε.