Η δύναμη της συνεργασίας και του ομαδικού πνεύματος.


“Ο άνθρωπος εκείνος είχε ταξιδέψει πολύ. Στη ζωή του είχε γυρίσει σε εκατοντάδες χώρες, αληθινές και φανταστικές… Το ταξίδι που θυμόταν περισσότερο ήταν η σύντομη επίσκεψή του στη Χώρα των Μεγάλων Κουταλιών. Έφτασε τυχαία στα σύνορά της. Στο δρόμο από την Αμπελοχώρα προς την Παραϊδα, υπήρχε μια μικρή παράκαμψη προς τη Χώρα των Μεγάλων Κουταλιών. Επειδή του άρεσαν οι εξερευνήσεις, πήρε εκείνο το δρόμο. Ο δρόμος ήταν όλο στροφές και κατέληγε σ’ ένα τεράστιο απομονωμένο σπίτι. Στην πόρτα μια πινακίδα έγραφε:

ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΚΟΥΤΑΛΙΩΝ
ΑΥΤΗ Η ΜΙΚΡΗ ΧΩΡΑ ΕΧΕΙ ΜΟΝΑΧΑ ΔΥΟ ΑΙΘΟΥΣΕΣ,
ΤΗΝ ΜΑΥΡΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΣΠΡΗ. ΓΙΑ ΝΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΦΤΕΙΣ,
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙΣ ΤΟ ΔΙΑΔΡΟΜΟ ΩΣ ΤΗ ΔΙΑΚΛΑΔΩΣΗ ΤΟΥ.
ΣΤΡΙΨΕ ΔΕΞΙΑ ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΕΠΙΣΚΕΦΤΕΙΣ ΤΗ ΜΑΥΡΗ ΚΑΜΑΡΑ
Ή ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΕΙΣ ΤΗΝ ΑΣΠΡΗ.

Ο άνθρωπος προχώρησε στο διάδρομο και στην τύχη, έστριψε πρώτα δεξιά. Ο νέος διάδρομος είχε μήκος καμιά πενηνταριά μέτρα και κατέληγε σε μια τεράστια πόρτα. Μόλις έκανε τα πρώτα βήματα, άρχισε να ακούει τα αχ-βαχ και τα βογκητά που έρχονταν απο το μαύρο δωμάτιο.
Για μια στιγμή, οι κραυγές πόνου και στεναχώριας τον έκαναν να διστάσει, όμως, αποφάσισε να συνεχίσει. Έφτασε στην πόρτα, την άνοιξε και μπήκε.

IMG_0383Γύρω απο ένα πελώριο τραπέζι κάθονταν εκατοντάδες άτομα. Στο κέντρο του τραπεζιού έβλεπες τους πιο λαχταριστούς μεζέδες και, μολονότι όλοι βαστούσαν απο ένα κουτάλι που έφτανε ως στο κεντρικό πιάτο, πέθαιναν της πείνας! Ο λόγος ήταν οτι τα κουτάλια τους είχαν διπλάσιο μέγεθος απο τα χέρια τους και ήταν κολλημένα στις παλάμες τους. Μ’αυτόν τον τρόπο, όλοι μπορούσαν να φτάσουν το φαγητό αλλά κανένας δε μπορούσε να το φέρει στο στόμα του.
Η κατάσταση ήταν τόσο απελπιστική και οι κραυγές τόσο σπαραξίκαρδες, που ο ταξιδιώτης έκανε μεταβολή και βγήκε τρέχοντας απο τη σάλα.

tumblr_m2c6tuKcD01rskwmmo1_r1_500Γύρισε στον κεντρικό διάδρομο και τράβηξε προς τ’αριστερά, προς τη λευκή αίθουσα. Ένας διάδρομος ίδιος με τον προηγούμενο κατέληγε σε μια παρόμοια πόρτα. Η μοναδική διαφορά ήταν ότι στο δρόμο δεν ακούγονταν ούτε βογκητά, ούτε παράπονα. Όταν έφτασε στην πόρτα, ο εξερευνητής έπιασε το πόμολο και την άνοιξε.
Εκατοντάδες άτομα κάθονταν πάλι γύρω από ένα τραπέζι, παρόμοιο μ’εκείνο της μαύρης κάμαρας. Πάλι στο κέντρο υπήρχαν εκλεκτές λιχουδιές και όλοι στο χέρι τους είχαν στερεωμένο ένα μακρύ κουτάλι. Εκεί όμως κανένας δεν παραπονιόταν ούτε έκλαιγε. Κανένας δεν πέθαινε στη πείνα, γιατί ο ένας τάιζε τον άλλον!
Ο άνθρωπος χαμογέλασε, έκανε μεταβολή και βγήκε από το άσπρο δωμάτιο.

2337816632_4a74838581_z


(…) Η σχισμή της γέννας και το φέρετρο είναι δυο μέρη σχεδιασμένα για ένα μόνο άτομο. Αυτό σημαίνει ότι γεννιόμαστε και πεθαίνουμε μόνοι. Η ιδέα αυτή είναι ίσως το πιο σκληρό πράγμα που έμαθα στην πορεία της ανάπτυξής μου. Επίσης όμως ανακάλυψα ότι υπάρχουν και συνταξιδιώτες. Είναι συνταξιδιώτες για λίγο διάστημα ή για μεγαλύτερη περίοδο. Και τέλος υπάρχουν οι φίλοι, οι έρωτες, τα αδέρφια: όλοι αυτοί είναι σύντροφοι για όλη μας τη ζωή.
Μου θυμίζει εκείνο που διάβασα κάποτε για το ζευγάρι:”Μη βαδίζεις μπροστά μου γιατί δε θα μπορέσω να σε ακολουθήσω. Μη βαδίζεις πίσω μου γιατί μπορεί να σε χάσω. Μη βαδίζεις από κάτω μου γιατί μπορεί να σε πατήσω. Μη βαδίζεις πάνω μου γιατί μπορεί να με λιώσεις. Βάδιζε δίπλα μου γιατί είμαστε ίσοι”.
Κανένας άλλος δε μπορεί να κάνει  το δρόμο στη θέση σου. Αυτό είναι σημαντικό. Όπως επίσης να γνωρίζεις οτι ο δρόμος είναι πιο αποδοτικός όταν τον κάνεις με παρέα”

από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάι, “Να σου πω μια ιστορία” .

Αντικλείδι , http://antikleidi.com

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -


- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Συναφές: 

Η πόλη των πηγαδιών – Χόρχε Μπουκάϊ 

Συνειδητοποίηση (Χόρχε Μπουκάϊ) 

Η αληθινή αξία του δαχτυλιδιού, του Χόρχε Μπουκάι

Μπορείτε να βρείτε κι άλλες ιστορίες του Χ.Μπουκάι εδώ:  Χόρχε Μπουκάι 

5 CommentsLeave a comment

  • Ωραία ιστορία! Αν σκέφτονταν οι Έλληνες σαν αυτούς από την λευκή αίθουσα δηλαδή ο σκοπός να είναι το κοινό καλό ίσως να μην υπήρχε η κρίση. Το κακό είναι πως ο καθένας σκέφτεται το δικό τους συμφέρον (δεν πληρώνω κτλ.).

  • manoli ο άνθρωπος όπως όλα τα ζώα είναι εγωκεντρικό ον αλλά πρέπει να καταλάβει ότι η τακτική της συνεργασίας είναι πολλές φορές η βέλτιστη λύση στα προβληματά του έστω και λίγο πιο μακροπρόθεσμα

  • Ακόμα και τώρα στην κρίση ο καθένας σκέφτεται το τομάρι του και πως θα την γλυτώσει ο ίδιος.
    Αλλωστε και η κυβέρνηση αυτό επιδιώκει. Να μας διαιρέσει. Ετσι πετυχαίνει ευκολότερα τον στόχο της…

  • ΠΡΟΝΟΜΙΟ….Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ

    Οι καιροί είναι δύσκολοι όμως όταν υπάρχει ΔΥΝΑΜΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ, τότε μόνο μπορούμε να κάνουμε τους καιρούς καλύτερους. Η “ΠΡΟΝΟΜΙΟμε κάρτα” δίνει το δικαίωμα σε δωρεάν απεριόριστες ιατρικές επισκέψεις σε 200 διαγνωστικά και κλινικές, σε μεγάλες εκπτώσεις σε σχεδόν 2 χιλιάδες επιχειρήσεις, αλλά παράλληλα δημιουργεί θέσεις εργασίας σε ολόκληρη την Ελλάδα (από τα Χανιά μέχρι την Αλεξανδρούπολη και από την Λέσβο μέχρι την Κεφαλλονιά). Στο παραπάνω video απόσπασμα από την εκπομπή της Φαίης Μαυραγάνη στο Κανάλι Έψιλον, μπορεί κανείς να δει όλες τις πληροφορίες που χρειάζεται για να έχει πρόσβαση σε προνόμια αλλά και στην εργασία.

    http://www.mekarta.gr

    http://youtu.be/2mO2iog5CR0